“?”
เฉินจี้ชะงักไปชั่วขณะ เขานิ่งค้างอยู่สองวินาที ก่อนจะสะบัดมือออกจากมือเฟยเอ๋อร์ แล้วถอยหลังไปสองก้าวอย่างระแวดระวัง
“ตกใจอะไรขนาดนั้น”
เฟยเอ๋อร์พูดอย่างสงบนิ่ง พลางดมปลายนิ้วตัวเองอีกครั้ง สีหน้าคล้ายกำลังนึกถึงใครบางคน “ที่บ้านคุณปลูกดอกซ่อนกลิ่นไว้เหรอ?”
เฉินจี้รีบก้มลงดมเสื้อผ้าตัวเอง กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก รวยรินและเบาบางมาก
เขาชะงักไป “ดอกซ่อนกลิ่น?”
“เป็นดอกไม้สีขาวชนิดหนึ่ง คล้ายรวงข้าว มีดอกตูมอยู่หลายดอก กลิ่นหอมเข้มข้น ราวกับแทรกซึมเข้าไปในความฝันของคนได้” เฟยเอ๋อร์พูดเสียงเบา
เฉินจี้ครุ่นคิด เมื่อวานในห้องนอนเหมือนจะมีดอกไม้แบบนี้ปักอยู่ในแจกันจริง ๆ แต่เขาจำไม่ค่อยได้แล้ว
พอนึกดู ห้องรับแขกก็เหมือนจะมีด้วย
หรือว่าตู้มู่อวี่จะชอบดอกไม้ชนิดนี้มาก?
เขาตอบอย่างคลุมเครือว่า “ไม่รู้สิ ไม่น่าจะมีนะ คุณคงดมผิดแล้ว”
เฟยเอ๋อร์มองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ สีหน้ากลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
“อาจจะใช่”
เธอพูดเสียงเย็น แล้วผลักประตูตรงทางขึ้นบันได “คุณอยู่ห้องหนึ่ง ฉันอยู่อีกห้อง ถ้ามีอะไรผิดปกติก็ตะโกนเรียกนะ เสี่ยวเฉิน”
สองคำสุดท้ายเธอเน้นเสียงหนักเป็นพิเศษ
เฉินจี้เหลือบมองเธอ “ได้”
พูดจบ เฟยเอ๋อร์ก็ไม่ตรวจดูสภาพทางเดิน แต่ผลักประตูห้อง 501 เข้าไปทันที
เมื่อเห็นเธอเข้าไปแล้ว เฉินจี้เม้มปาก สีหน้าเจือความจนใจอยู่บ้าง
นิสัยของเฟยเอ๋อร์ดูแปลกประหลาด คิดจะทำอะไรก็ทำ พูดจาคลุมเครือไม่รู้เรื่อง
เฉินจี้ค่อย ๆ เดินไปข้างหน้า พลางดมแขนเสื้ออีกครั้ง แต่คราวนี้นอกจากกลิ่นฝุ่นที่ชวนสำลักแล้ว เขาก็ไม่ได้กลิ่นหอมอะไรอีก
จมูกเธอดีขนาดนั้นเลยเหรอ?
เขาส่ายหน้า ไม่คิดถึงเรื่องนี้ต่อ แล้วมองไปข้างหน้า
ชั้นนี้มีห้องอยู่ทั้งหมดห้าห้อง ฝั่งตะวันออกกับตะวันตกมีฝั่งละสองห้อง ส่วนอีกสามห้องหันหน้าไปทางทิศใต้และทิศเหนือ