หนึ่งนาทีต่อมา กระดาษแดงที่จดคำชี้แนะไว้ก็สลายหายไปในมือเฟยเอ๋อร์ราวกับเถ้าธุลี
นอกจากมือใหม่ที่ยังไม่เข้าสู่สภาวะแล้ว พวกผู้มีประสบการณ์ซึ่งเคยเข้าร่วมเขตมาก่อนต่างก็เงียบงันไปชั่วขณะ พากันครุ่นคิดถึงความหมายของคำชี้แนะครั้งนี้
หลังอ่านคำชี้แนะบนกระดาษจบ เฉินจี้ก็ถอยหลังไปสองก้าว ก่อนยืนพิงกำแพงอยู่ตามลำพัง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจ
คำชี้แนะครั้งนี้แตกต่างจากโรงเรียนมัธยมฟื้นชั้นอยู่ไม่น้อย
คำชี้แนะของโรงเรียนมัธยมฟื้นชั้นระบุไว้อย่างชัดเจนว่า 【เป็นนักเรียน ก็ต้องทำตัวให้เหมือนนักเรียน】
เมื่อลองย้อนนึกถึงภารกิจทั้งหมด ประโยคนี้ได้บอกข้อห้ามส่วนใหญ่ไว้อย่างชัดเจนแล้ว
เมื่ออยู่ในโรงเรียน ขอเพียงไม่ละเมิดกฎของนักเรียน ก็จะรอดชีวิตไปได้ในสองวันแรก
แต่คำชี้แนะของอพาร์ตเมนต์ลี่ถิงกลับเป็นนามธรรมอย่างยิ่ง หาเส้นเชื่อมโยงใด ๆ กับตัวอพาร์ตเมนต์ไม่พบเลย
กลับคล้ายบทกวีที่ถ่ายทอดกระแสความคิดเสียมากกว่า
มีเพียงข้อความท้ายกระดาษที่เอ่ยถึงจุดประสงค์สุดท้ายว่าให้หนีออกจากที่นี่
เฉินจี้ดึงสติกลับมา เขารู้ว่าตอนนี้ยังอ่านความหมายอื่นจากคำชี้แนะนี้ไม่ได้
“ติ๊ง—ต่อง”
“ถึงชั้นหนึ่งแล้ว”
คนทั้งแปดในโถงใหญ่เงยหน้าขึ้นทันที สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อมองไปทางลิฟต์ มีคนลงมา
เฉินจี้ขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าตอนตรวจดูบริเวณนี้ก่อนหน้านี้ หน้าจอแสดงผลข้างลิฟต์ไม่มีตัวเลขใด ๆ ราวกับไม่มีใครใช้มานานแล้ว
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น จากนั้นชายคนหนึ่งสวมหมวกนิรภัยสีเหลืองและชุดช่างซ่อมบำรุงสกปรกมอมแมมก็เดินออกมาจากลิฟต์