จั่วซื่อหมิงเพิ่งพูดจบ อู๋จงไห่ก็หันขวับไปมองเขา อ้าปากค้างเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ห้อง 305 ก็...?”
เขาพึมพำ สีหน้าดูหวาดหวั่นอยู่บ้าง
อู๋จงไห่เป็นครูสอนคณิตศาสตร์ ในชีวิตจริงเขามักคิดว่าตนเองยังพอมีสติและใช้เหตุผลได้ แต่ถึงอย่างไรเขาก็อยู่แต่ในหอคอยงาช้างอย่างโรงเรียนมาโดยตลอด ไม่เคยเผชิญกับด้านมืดของโลกมากนัก
นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องเผชิญภาพนองเลือดเช่นนี้ สมองของเขาจึงยากจะยอมรับ ราวกับถูกกระแทกอย่างรุนแรง
เฉินจี้ตบไหล่เขาเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ทั้งสองมองไปยังห้องตรงหน้า
เขาแหวกม่านลูกปัดตรงประตู ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์สยดสยองและโกลาหลในห้อง 502 ก็ปรากฏแก่สายตาของอีกสองคน
“ห้อง 502 ก็เกิดคดีฆาตกรรมเหมือนกัน”
“ไม่มีศพเหมือนกัน คนเดียวกันเป็นคนลงมือ” เฉินจี้มองจั่วซื่อหมิง
“นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญ”
สีหน้าของจั่วซื่อหมิงกลับผ่อนคลายลง สำหรับผู้เข้าสู่เขตแดนแล้ว เรื่องนี้กลับเป็นข่าวดี
หากมีคดีฆาตกรรมเพียงคดีเดียว ทุกคนถูกจำกัดให้อยู่ในอพาร์ตเมนต์ ก็ยากจะวิเคราะห์อะไรออกมาได้
“ถ้าคดีฆาตกรรมทั้งสามมีความเชื่อมโยงกันจริง โอกาสที่เราจะหาตัวฆาตกรพบก็ยิ่งสูงขึ้นมาก”
“อย่างน้อยเบาะแสก็น่าจะมีมากขึ้นด้วย”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามอู๋จงไห่ “อาจารย์อู๋ ทางคุณก็ไม่มีศพเหมือนกันใช่ไหม?”
อู๋จงไห่หน้าซีดเล็กน้อย เขาส่ายหน้าแล้วตอบอย่างลังเลว่า
“ผม...ยังไม่รู้ครับ”
“ตรงโถงทางเข้ามีแต่เลือด ผมไม่กล้าเข้าไปข้างใน แค่กวาดตามองอย่างรวดเร็ว แต่ในห้องรับแขกน่าจะไม่มีศพครับ”