สองคนเดินมาถึงหน้าห้องเรียนห้องหนึ่ง
"ปัง!"
ฮิรากะซึกะเปิดประตูดึงเข้าไปแรงๆ
"โย่ ยูกิโนชิตะ ฉันเอาสมาชิกชมรมใหม่มาส่งให้แล้ว!"
ในห้องเรียนมีสาวน้อยคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอนั่งตัวตรงอยู่ที่เก้าอี้กำลังอ่านหนังสือ ท่าทางแบบนั้นให้ความรู้สึกว่า ถึงแม้โลกจะแตกสลาย สาวน้อยคนนั้นก็จะยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงนั้นต่อไป
"คุณครูฮิรากะซึกะ ฉันเคยบอกคุณครูไปแล้วว่ากรุณาเคาะประตูก่อนเข้ามา"
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะเงยหน้าขึ้นมา น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับแก้วที่ถูกแช่แข็ง
"แล้วก็ ข้างหลังคุณครูคนนี้เป็นใคร?"
"ฮ่าๆ คราวหน้าไว้ก่อน ไว้ก่อน"
ฮิรากะซึกะไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย พลางเอี้ยวตัวชี้ไปทางด้านหลัง
"ขอแนะนำให้รู้จัก นัตสึเมะ โทรุ นักเรียนห้อง F ปีสอง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเขาจะเป็นสมาชิกของชมรมบริการ"
ฮิรากะซึกะไม่ได้หันกลับไป ใช้มือคว้าไปทางนัตสึเมะ โทรุที่อยู่ด้านหลังแต่กลับคว้าน้ำเหลว
นัตสึเมะ โทรุหายไปไหน?
ฮิรากะซึกะเพ่งมองดู ก็พบว่านัตสึเมะ โทรุไปหิ้วเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งเรียบร้อยแล้ว
กลับมาที่มุมมองของนัตสึเมะ โทรุ ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งมาถึงหน้าห้องเรียน เขาก็สังเกตเห็นเศษเสี้ยวที่ปรากฏอยู่บนโต๊ะเก้าอี้ร้างที่วางอยู่ข้างๆ
ฟ้าช่วยจริงๆ!
นัตสึเมะ โทรุคิดแบบนั้น พลางเดินไปทางโต๊ะเก้าอี้เหล่านั้น ในวินาทีที่สัมผัสกับแสงเรืองรอง ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา:
[[ท่างั้นเงาแห่งซากุระ] เศษเสี้ยว+5 (40/40) สามารถหลอมรวมได้]
ฮี่!
...อดทนไว้ ต้องอดทนไว้! ต้องไม่หัวเราะ!
แต่...แต่! เรื่องที่ตลกขนาดนี้มันจะอดทนไหวได้ยังไงกันเล่า!
"ฮี่!"
ในโลกความจริง นัตสึเมะ โทรุที่เพิ่งนั่งลง ปล่อยเสียงหัวเราะที่กลั้นไม่อยู่หลุดออกจากปาก
"...เพื่อนนักเรียนคนนี้ คุณเป็นพวกโรคจิตหรือไง? ถึงฉันจะรู้ว่าตัวเองน่ารัก แต่ก็ขอร้องอย่ามาส่งเสียงแบบนั้นตอนเข้าใกล้ฉันสิ"
สายตาของยูกิโนชิตะ ยูกิโนะทิ่มแทงมาอย่างกับแท่งน้ำแข็ง
"ขอโทษๆ ฉันแค่นึกถึงเรื่องตลกๆ ได้"
นัตสึเมะ โทรุตอบกลับไป
"โอ้ เรื่องตลกๆ งั้นเหรอ? ขอรบกวนคุณเพื่อนโรคจิตช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม"
"เอ่อ... คือว่า แมวที่บ้านฉันคลอดลูกแล้วไง!"
"...แบบนั้นเหรอ ถ้างั้นก็เป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ นั่นแหละ"
สีหน้าของยูกิโนชิตะ ยูกิโนะผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ฮิรากะซึกะเห็นจังหวะว่างก็แทรกเข้ามา:
"ดูท่าพวกเธอสองคนจะเข้ากันได้ดีเลย งั้นที่นี่ก็ฝากพวกเธอสองคนแล้วกัน ยูกิโนชิตะ ช่วยสอนสั่งเจ้าหมอนี่ให้ดีๆ ด้วยละ! ถือว่าเป็นคำขอร้องจากฉันก็แล้วกัน"
ยังไม่ทันพูดจบ ร่างของเธอก็หายวับไปแล้ว
"เดี๋ยว..."
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะยังพูดไม่ทันจบ ร่างของฮิรากะซึกะก็หายไปจนลับตาแล้ว
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะถอนหายใจ ฉันยังไม่ได้ตกลงรับเขาเข้าชมรมเลยนะ
ช่างเถอะ ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะคิดแบบนั้น:
"ตั้งแต่นี้ไปนายก็เป็นสมาชิกของชมรมบริการ มีปัญหาอะไรมั้ย"
"ไม่มี"
นัตสึเมะ โทรุคิดดูแล้ว เขาก็ไม่รู้สึกขัดข้องอะไร แถมโรงเรียนมัธยมปลายโซบุยังกำหนดว่านักเรียนทุกคนต้องเข้าร่วมกิจกรรมชมรม แบบนี้ก็ถือว่าใช้ได้เหมือนกัน
"อื้ม ดีมาก"
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะพยักหน้า
นัตสึเมะ โทรุทั้งที่รู้อยู่แล้วแต่กลับแสร้งถาม:
"แล้วชมรมของเราเนี่ยทำอะไรเหรอ?"
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะจัดหน้ากระดาษในหนังสือ:
"ผู้ที่มีสิ่งของอยู่ในมือ จงถือไว้ซึ่งความเมตตากรุณา มอบทุกสิ่งที่มีให้แก่ผู้ที่ขาดแคลน ผู้คนเรียกการกระทำแบบนี้ว่าอาสาสมัคร
เหมือนกับประเทศที่พัฒนาแล้วให้ความช่วยเหลือด้านการพัฒนาแก่ประเทศอื่น แจกจ่ายอาหารให้คนไร้บ้าน ผู้หญิงกล้าเข้าไปคุยกับผู้ชายที่ไม่ค่อยมีคนสนใจ
ยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ที่ตกอยู่ในความลำบาก นี่คือกิจกรรมของชมรมบริการ"
"โอ้! ก็เหมือนกับอาสาสมัครนั่นเองสินะ" นัตสึเมะ โทรุตบมือเบาๆ ปรบมือ
"จะเข้าใจแบบนั้นก็ไม่ผิด" เธอหลุบตาลงอีกครั้ง จุดความสนใจกลับไปอยู่ที่หนังสือ
เห็นว่ายูกิโนชิตะ ยูกิโนะไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม นัตสึเมะ โทรุก็หันไปสนใจแผงข้อมูลส่วนตัวของตัวเอง
เขาหลอมรวม[ท่างั้นเงาแห่งซากุระ]ก่อน แล้วจึงดูที่คำอธิบายสกิล
[[ท่างั้นเงาแห่งซากุระ]: แรงดึงดูดและแรงผลักชนกันอย่างรุนแรง ก่อกำเนิดพลังงานชนิดที่สาม กลั่นตัวเป็นมวลจินตภาพ
สามารถปรับระดับพลังเอาต์พุตได้ตามอำเภอใจ ร่ายคาถาผนึกมือสามารถปล่อยพลังได้ 200%
คูลดาวน์ 30 วินาที โหมด 200% คูลดาวน์ 50 วินาที]
มุมปากของนัตสึเมะ โทรุกลั้นไว้ไม่อยู่ ค่อยๆ กระดกขึ้น ในที่สุดก็ได้ท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งเป็นตัวแรกมา
ถือว่าเริ่มมีความรู้สึกปลอดภัยบ้างแล้ว กิจกรรมทุกคืนก็สามารถยกเลิกได้แล้ว
นัตสึเมะ โทรุยืดเส้นยืดสาย ดึงความสนใจกลับมาจากแผงข้อมูล
นอกหน้าต่างถูกย้อมเป็นสีส้มแล้ว
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะยังคงนั่งอ่านหนังสือในท่าเดิม เหมือนเวลาในตรงนั้นถูกหยุดนิ่งไว้ ชั้นเรียนทั้งห้องเงียบสงบเหลือเพียงเสียงพลิกหนังสือ
"ว่าแต่ วันนี้มีแค่เราสองคนเหรอ?"
นัตสึเมะ โทรุถามส่งๆ
"อย่างที่นายเห็นไง" ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"ไม่มีคำขอร้องอะไรแบบนั้นบ้างเหรอ?"
"นานๆ ทีถึงจะมี"
เธอพลิกหนังสือไปอีกหน้าหนึ่ง
"คนที่ต้องการความช่วยเหลือไม่ได้เกิดขึ้นทุกวัน แต่เพราะแบบนั้น เมื่อพวกเขาปรากฏตัวขึ้น เราจึงต้องอยู่ตรงนั้น"
"เข้าใจแล้ว"
นัตสึเมะ โทรุพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม
เขาพิงพนักเก้าอี้ มองพัดลมที่หมุนช้าๆ บนเพดาน ในหัวกำลังคิดแผนการสำหรับคืนนี้
ก่อนหน้านี้ทุกคืนต้องแอบออกไป"ทำธุระ"ทั้งที่ใจก็ระแวง กลัวว่าจะไปเจออะไรที่ไม่ควรเจอ ตอนนี้มี[ท่างั้นเงาแห่งซากุระ]แล้ว
ฮี่ๆ! จะให้ฉันหลบมันงั้นเหรอ?
คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาอีกเล็กน้อย
"นายดูมีความสุขจังนะ"
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"หา? เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"มุมปากแทบจะฉีกไปถึงหูแล้ว"
"ฮ่าๆ ก็แหงละ ก็ได้เข้าชมรมไง มีความสุข" นัตสึเมะ โทรุพูดกลบเกลื่อนส่งๆ
ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด ดวงตาที่ใสกระจ่างนั้นจ้องมองเขาอยู่สองสามวินาที
"...คนประหลาด"
พูดจบ เธอก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือต่อ
นัตสึเมะ โทรุยักไหล่ ไม่ใส่ใจอะไร
ผ่านไปสักพัก ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะก็เริ่มเก็บข้าวของ:
"กิจกรรมชมรมวันนี้จบแล้ว พรุ่งนี้กิจกรรมชมรมอย่ามาสายละ"
"เข้าใจแล้ว!"
ตอนที่เดินออกจากประตูโรงเรียน ท้องฟ้าเริ่มมืดลงไปมากแล้ว
เดินไปได้ไม่นาน จู่ๆ ก็มีฝนโปรยปรายลงมาจากฟ้า
"ซวยชะมัด"
นัตสึเมะ โทรุเร่งฝีเท้า เตรียมหาที่หลบฝน
ไม่นานนัก ก็เห็นป้ายรถเมล์ปรากฏอยู่ไม่ไกลด้านหน้า
ถึงแม้ป้ายรถเมล์จะดูมืดครึ้มน่าขนลุก แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ รีบเร่งฝีเท้าเข้าไปหลบ
เขาก้มหน้าสลัดน้ำ พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่ามีอีกคนอยู่ข้างๆ
ดูจากชุดนักเรียนแล้วเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายโซบุ ผมยาวสีดำเปียกชุ่มติดอยู่กับไหล่และแผ่นหลัง แต่ปลายผมกลับมีสีม่วงไล่เฉดจางๆ ให้เห็นอย่างเลือนราง น้ำหยดจากปลายผมลงมาไม่ขาดสาย
ชุดนักเรียนบางส่วนเปียกโชกไปแล้ว ผ้าติดกับเรือนร่าง ทำให้เห็นโครงร่างชัดเจนเป็นพิเศษ
เธอกำลังก้มหน้า สองมือกำชายกระโปรงบิดน้ำอย่างแรง
ใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวถูกเส้นผมบังไปเกือบหมด เหลือให้เห็นเพียงบางส่วน
ผิวขาวมาก ใบหน้าละเอียดประณีตมาก ดวงตาสีทองที่วาบขึ้นมาเพียงชั่วขณะตอนที่เธอเงยหน้า เรียกได้ว่าสวยสะกดใจทีเดียว
นัตสึเมะ โทรุรู้สึกแค่ว่าคนคนนี้ดูคุ้นๆ นิดหน่อย ก็ไม่ได้คิดอะไร เริ่มก้มหน้าเล่นโทรศัพท์
"...อ๊ะ!"
เสียงอุทานสั้นๆ ดังมาจากข้างๆ ตามมาด้วยเสียงโทรศัพท์หล่นพื้น
นัตสึเมะ โทรุหันไปมอง เห็นเพียงเงาขนาดยักษ์อยู่ข้างหลังหญิงสาวคนนั้น
รูปร่างหน้าตาน่าขนลุกจนบรรยายไม่ถูก ในปากยังพูดซ้ำๆ ว่า:
"เห็น...ฉันมั้ย..."
เมื่อเห็นภาพนั้น สายตาของนัตสึเมะ โทรุก็เริ่มค่อย ๆ ตื่นเต้นขึ้นมา
'นึกออกแล้ว!' เขาพึมพำในใจ 'โยโนะ โยริโกะ'