(ตัวละครทุกคนที่ปรากฏมีอายุ 18 ปีขึ้นไป)
โรงเรียนมัธยมปลายโซบุโบราณ ห้อง 2 ปี เอฟ
"นัตสึเมะ โทรุ มาที่ห้องทำงานฉันหน่อย"
เสียงของฮิรากะซึกะดังมาจากหน้าประตู ก้องกังวานไปทั่วห้องเรียน
เพื่อนร่วมชั้นที่ยังอยู่ในห้องพากันหันไปมองร่างที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างช้า ๆ
ผิวขาวเนียน ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เพิ่งตื่นจากหลับ เส้นผมสองสามเส้นยังติดอยู่ที่มุมปาก ท่าทางขี้เกียจทั้งตัว มีเสน่ห์เย้ายวนใจที่มาพร้อมความงัวเงีย
"ได้..."
นัตสึเมะหาว แล้วก็ยืดเส้นยืดสายเดินตามฮิรากะซึกะออกไป แสงไฟส่องลงบนร่างกายที่ค่อนข้างผอมบางของเขา ช่วงเอวที่ว่านั้นแลบออกมาให้เห็นเป็นบางครั้ง บังเอิญดูไม่บริสุทธิ์เลยสักนิด
"ยะ~ ไม่ว่าจะมองกี่ครั้งก็ยังคิดแบบนี้อยู่ดี รูปร่างของนัตสึเมะคุงน่ะ เซ็กซี่เกินไปจริง ๆ ด้วย ว่าไหม ยุยโกะ?"
เอบินะ ฮินะเอะประสานมือ ยิ้มน้อย ๆ มองไปทางด้านข้าง
"ฮะ! ฮินะเอะ นายพูดอะไรของนายเนี่ย!"
มิอุระ ยุยโกะหน้าแดงขึ้นมาทันที
แต่เอบินะ ฮินะเอะจมอยู่ในโลกของตัวเองไปนานแล้ว ตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ไม่ได้ฟังอะไรทั้งนั้น
"อิๆ ถ้าเป็น ฮายามะ × นัตสึเมะ ล่ะก็..."
มิอุระเอามือกุมขมับแล้วส่ายหน้า:
"ฉันว่าเอ็งเนี่ย หมดทางเยียวยาจริง ๆ"
...
ในห้องทำงาน
ฮิรากะซึกะนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน ไขว่ห้าง
"รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกนายมา?"
"...เพราะผมหล่อ?"
เส้นเลือดที่ขมับของฮิรากะซึกะปูดขึ้นมา เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
"เพราะนายนอนหลับตลอดทั้งวันในคาบเรียนอีกแล้วไง"
ฮิรากะซึกะเคาะโต๊ะด้วยปลายปากกา จังหวะนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
"คาบภาษาแม่ก็หลับ คณิตศาสตร์ก็หลับ ขนาดคาบพละยังหลับได้ข้างราวดึงข้อ นายเป็นแมวหรือไง? วันหนึ่งต้องนอนสิบหกชั่วโมง?"
นัตสึเมะ โทรุคิดอย่างจริงจัง
"แมวน่ะ ดูเหมือนจะดีเหมือนกันนะ"
"ฉันไม่ได้ชมนายสักหน่อย"
ฮิรากะซึกะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย:
"บอกฉันตามตรงเถอะ กลางคืนนายไปทำอะไรกันแน่?"
นัตสึเมะ โทรุกระพริบตา
ช่วงนี้ทุกคืนเขาไม่ได้อยู่ว่างจริง ๆ แต่ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถอธิบายให้ใครฟังได้ และก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายด้วย
"...ทำงานพิเศษ"
เขาตอบลอย ๆ
ฮิรากะซึกะเลิกคิ้วข้างหนึ่ง:
"ทำงานพิเศษ? นายรู้กฎของโรงเรียนโซบุโบราณใช่ไหม นักเรียนทำงานพิเศษไม่ได้ห้ามเด็ดขาด แต่ต้องไม่เกินสามชั่วโมงต่อวัน นายทำตามกฎหรือเปล่า?"
"แน่นอน"
น้ำเสียงของนัตสึเมะจริงใจ สีหน้าสงบนิ่ง ฝีมือการโกหกถึงขั้นไร้เทียมทาน
"วันละสามชั่วโมงเท่านั้น ไม่เกินแน่นอน"
"ทำงานอะไร?"
"แมคโดนัลด์"
คำตอบนี้มาอย่างมั่นอกมั่นใจ สาเหตุหลักคือเมื่อสองสามวันก่อนตอนเดินผ่านร้านนั้น เขาเห็นผ่านกระจกมีเด็กฝึกงานหน้าตาเคร่งเครียดจนน่าสงสารคนหนึ่ง ใบหน้านั้นทำให้เขาประทับใจมาก พอจะเอามาใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้พอดี
ฮิรากะซึกะหรี่ตาลง:
"แมคโดนัลด์?"
"ครับ ทำแฮมเบอร์เกอร์ ทอดเฟรนช์ฟราย บางทีก็ช่วยขนของ ช่วงกะดึกขาดคน ค่าแรงต่อชั่วโมงก็พอใช้ได้"
"แล้วนายก็เลยมาโรงเรียนตอนกลางวันเพื่อนอนชดเชย?"
"...ประมาณนั้นแหละครับ"
ฮิรากะซึกะจ้องเขาไปสามวินาที
"ได้ แล้วบอกฉันสิ นายทำงานที่แมคโดนัลด์สาขาไหน?"
นัตสึเมะ โทรุชะงักไปเล็กน้อย คำถามนี้เขาไม่ได้เตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้า
"...สาขาหน้าหมวดรถไฟครับ"
"แมคโดนัลด์หน้ารถไฟปิดตัวลงตั้งแต่เดือนที่แล้ว"
ความเงียบ
สองคนจ้องตากันสองวินาทีครึ่ง
"...ผมจำผิดครับ ต้องเป็นสาขาเมืองข้าง ๆ"
"เมืองข้าง ๆ ไม่มีแมคโดนัลด์"
"งั้นก็ไม่ใช่แมคโดนัลด์"
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งอย่างเหลือเชื่อ
"เป็นร้านสะดวกซื้อโรว์สันครับ ร้านสะดวกซื้อ กะดึกเหมือนกัน ผมจำสลับไปหน่อย..."
ฮิรากะซึกะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เธอรู้สึกว่าความดันโลหิตกำลังสูงขึ้นอย่างที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
"นัตสึเมะ โทรุ!"
"ครับ!"
"นายคิดว่าฉันโง่พอจะหลอกง่าย ๆ งั้นเหรอ?"
"ไม่มีทาง! ฮิรากะเซ็นเซคือครูที่ผมเคารพที่สุด"
สีหน้าของนัตสึเมะ โทรุจริงใจราวกับภาพวาดนักบุญในโบสถ์
"ความเคารพที่ผมมีต่อท่านน่ะ จะว่าไงดีล่ะ ประมาณว่ารองจากแมคโดนัลด์เท่านั้น..."
พูดยังไม่ทันจบ
ฮิรากะซึกะก็ลุกขึ้นยืน
"ปัง!"
เธอชกเข้าที่ท้องของนัตสึเมะหนึ่งหมัด: "นายน่ะ สำรวมหน่อยได้แล้ว!"
นัตสึเมะ โทรุไม่ขยับแม้แต่นิด
เขาก้มลงมองกำปั้นที่ทิ่มอยู่ที่ท้องตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นมองฮิรากะซึกะ
"ครูครับ ความรุนแรงไม่ดีนะ"
ฮิรากะซึกะหดหมัดกลับ มองข้อนิ้วตัวเอง แล้วก็มองหน้าท้องของนัตสึเมะ ดวงตาเต็มไปด้วยความฉงน
"นาย"
ฮิรากะซึกะประเมินเขาอีกรอบ สายตากวาดจากใบหน้าหล่อเหลาเกินเหตุของเขาลงไปถึงช่วงเอวที่ถูกชุดนักเรียนปกปิดไว้
"นายเคยฝึกอะไรมามาหรือเปล่า?"
"อะไรเหรอ?"
"วิชาตัว หรือไม่ก็ศิลปะการต่อสู้ประมาณนั้น ร่างนายมองดูก็ไม่เห็นว่าจะแข็งแรงนักเลย ทำไมต่อยไปแล้วเหมือนกำแพงซีเมนต์วะ?"
นัตสึเมะเอียงคอเล็กน้อย สีหน้าบริสุทธิ์สุดจะบรรยาย:
"อาจจะเป็นเพราะแรงครูน้อยเกินไปก็ได้นะครับ?"
สายตาของฮิรากะซึกะเปลี่ยนเป็นอันตรายในทันที
"...นายพูดอีกรอบสิ!"
"ผมหมายถึง"
นัตสึเมะแก้ตัวทันที
"อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ร่างกายผมแข็งแรงดีขึ้น
นอนแต่หัวค่ำตื่นแต่เช้า กินผักเยอะ ๆ ดื่มนมทุกวัน"
"เมื่อกี้ยังบอกตัวเองว่าทำงานพิเศษทุกคืนอยู่เลย"
"...ก็คือดื่มนมในช่วงพักงานพิเศษนั้นแหละครับ"
ระหว่างที่พูดประโยคนี้ เขาก็เหลือบไปมองแผงแสงที่มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่มองเห็น
[ชื่อ: นัตสึเมะ โทรุ]
[ประกอบแล้ว:"แผงข้อมูลส่วนตัว""ตัวตนที่ถูกกฎหมาย""สมรรถภาพร่างกายของอเล็กเซย์ เปตรอฟ""วิชาแทนร่าง"]
[ยังไม่ประกอบ:"ท่างั้นเงาแห่งซากุระ (35/40)""ทักษะทวยเทพแห่งสายฟ้า (23/40)"]
ใช่แล้ว อย่างที่เห็น นัตสึเมะ โทรุไม่ใช่คนธรรมดา
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน นัตสึเมะ โทรุที่ซื้อขนมเสร็จเดินออกจากร้านก็ทะลุมิติมาอยู่ในโลกนี้
ถึงจะทะลุมิติมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจ
ยังไงเสีย ในโลกเดิม เขาก็เป็นคนเดียวตัวคนเดียว สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน
ต่อมาเขาค้นพบกลุ่มแสงที่มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่มองเห็น
จากในนั้นสามารถเปิดออกมาเป็นเศษชิ้นส่วนสารพัดชนิด พอเศษชิ้นส่วนครบชุด ก็จะสามารถประกอบเป็นความสามารถที่ตรงกันได้
พูดง่าย ๆ ถ้าไม่มีเจ้านี่ ตอนนี้เขาคงไม่ได้แม้แต่ตัวตนที่ถูกกฎหมาย เป็นได้แค่คนไร้ตัวตนทั้งตัว
ดังนั้นตอนกลางวันเขาถึงได้ดูเหมือนคนไม่ตื่นสักที ก็เพราะกลางคืนออกไปหาชิ้นส่วนเศษพวกนั้นอยู่นี่เอง
"สมรรถภาพร่างกายของอเล็กเซย์ เปตรอฟ"นี่แหละ คือเพิ่งประกอบเศษชิ้นส่วนครบได้เมื่อคืนวานนี้เอง
อเล็กเซย์คือตัวละครในเกม《เดลต้าฟอร์ซ》 รหัสประจำตัว "ดีพบลู"
เจ้าคนนี้สามารถแบกโล่ยุทธวิธีน้ำหนัก 100 กิโลกรัมเข้าต่อสู้ได้ โบกมือเดียวกับของเล่น
นับรวมน้ำหนักตัวของเขาเอง ชุดอุปกรณ์ทั้งตัว บวกกับโล่แผงนั้น น้ำหนักรวมเกือบ 250 กิโลกรัม ยังคงวิ่ง กระโดด บุกตะลุยในสนามรบได้เหมือนเดิม
ให้ตายเถอะ เขาช่างเป็นซูเปอร์แมน!
แต่ประสบการณ์พวกนี้มันพูดออกมาไม่ได้ นัตสึเมะ โทรุก็ได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนไป
ฮิรากะซึกะมองเขาอยู่พักหนึ่ง ถอนหายใจ
"ช่างเถอะ นายตามฉันมา"
เธอลุกขึ้นยืน คว้าคอเสื้อด้านหลังของนัตสึเมะไว้ทันที
"ไป"
"ไปไหนอีกครับ?"
"มานี่เดี๋ยวก็รู้เอง"