เพิ่งจะจากโยริโกะมาได้ไม่นาน นัตสึเมะ โทรุ ก็เดินเรื่อยเปื่อยอยู่กลางสายฝน
"รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซามูไรพเนจรที่เดินท่ามกลางสายฝนเลยแฮะ" นัตสึเมะ โทรุเกาหัวตัวเอง พลางกวาดสายตารอบตัวอย่างไม่ใส่ใจ เหมือนสิงโตผู้ตรวจตราอาณาเขตของตัวเอง
"หืม?" จู่ๆ เขาก็เห็นเด็กผู้หญิงผมทองคนหนึ่งนั่งอยู่บนชิงช้าในสวนข้างทาง ตัวเปียกฝน ก้มหน้างุดๆ อยู่คนเดียว
"โหหห! โคตรเกินเลยนะเนี่ย มีสาวผมทองกลางสายฝนให้ชมแบบนี้ด้วยเหรอ!" พึมพำกับตัวเองแล้วก็เดินเข้าไปดู
พอเดินไปถึง ก็หยุดฝีเท้าลง
"นี่มันคุณชินะมินี่นา?" นัตสึเมะ โทรุเอียงคอ
หญิงสาวผมทองที่อยู่ตรงหน้า ก็คือเพื่อนบ้านของเขาอย่าง ชินะมิ มาฮิรุ นั่นเอง
ตอนนี้สภาพเธอดูซอมซ่อเป็นพิเศษ ต่างจากภาพทูตสวรรค์ผู้สมบูรณ์แบบในยามปกติอย่างสิ้นเชิง
ตัวเปียกโชก ผมทองยุ่งเหยิงติดแนบแก้ม เม็ดน้ำไหลรินลงมาตามคาง แยกไม่ออกเลยว่านั่นคือน้ำฝนหรือน้ำตา
"มาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอ?" นัตสึเมะ โทรุกระพริบตา
ชินะมิ มาฮิรุ คงไม่คิดว่าจะเจอคนรู้จักในเวลานี้เหมือนกัน เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อย แล้วตอบอย่างเย็นชา "ไม่เกี่ยวกับนายหรอก"
นัตสึเมะ โทรุได้ยินแล้ว ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นคนถูกหักอกในทันที
"เรามันขนาดนั้นกันแล้วนะ! นายกล้าพูดว่าไม่เกี่ยวกับฉันเลยเหรอ?"
ชินะมิ มาฮิรุ นิ่งไป เธอจำไม่ได้สักนิดว่าเธอกับเพื่อนบ้านที่ปกติแทบจะไม่เห็นเงาหัวคนนี้ มีความสัมพันธ์พิเศษอะไรกัน
"นายพูดบ้าๆ อะไรเนี่ย! เราไม่เห็นจะมีอะไรกันเลยสักหน่อย!" เธอหันหน้ากลับมา จ้องเขาตรงๆ
"มีสิ! เราเป็นเพื่อนบ้านกันไม่ใช่เหรอ?" นัตสึเมะ โทรุยิ้มแหย่เธอ
ชินะมิ มาฮิรุ อึ้งไปเล็กน้อย แล้วก็จ้องเขาด้วยสีหน้าหงุดหงิด "คนใจร้าย"
เพราะนัตสึเมะ โทรุมาขัดจังหวะแบบนี้เอง บรรยากาศระหว่างสองคนก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
"แล้วเกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
เขาถามอีกครั้ง
"......ไม่มีอะไร"
เห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะพูด ก็ไม่ซักต่อ
"พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนด้วยนะ มาอยู่ตรงนี้ทั้งคืนแบบนี้มันไม่ดีหรอก"
นัตสึเมะ โทรุพูดพลางลงมือทำ: เขาใช้สองมือจับชายเสื้อสูทเครื่องแบบโรงเรียน เหวี่ยงแขนทั้งสองข้างจากด้านหลังมาด้านหน้าเป็นวงกลมใหญ่ ยกแขนขึ้นในระดับสูง ใช้หัวหนุนเสื้อคลุมไว้ เป็นร่มกันฝนขนาดเล็กอยู่ข้างหน้าเขา
"จะเข้ามั้ย!"
ชินะมิ มาฮิรุ เห็นเข้า ก็อดหัวเราะออกมาครื้มไม่ได้ "นี่มันอะไรกันเนี่ย ทั้งตัวเปียกหมดแล้ว"
เธอค่อยๆ ผ่อนคลายลง
"ของแบบนี้มันไม่มีประโยชน์หรอก"
"ก็มีเหตุผล"
นัตสึเมะ โทรุปล่อยชายเสื้อลงอย่างว่าง่าย
"เพราะงั้น ถ้าไม่กลับตอนนี้ เดี๋ยวจะป่วยจริงๆ นะ"
"......ก็จริงแฮะ"
ชินะมิ มาฮิรุ ลุกขึ้นยืน พลางจัดกระโปรงให้เรียบร้อย
"ควรจะกลับได้แล้วสินะ"
"ขอบคุณนะคะ นัตสึเมะคุง"
ชินะมิ มาฮิรุ เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว ว่าที่นัตสึเมะ โทรุทำอะไรเพี้ยนๆ แบบนั้น ก็เพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น (จริงๆ แล้วนัตสึเมะ โทรุเป็นคนเพี้ยนแบบนี้อยู่แล้ว)
คิดได้แบบนั้น สายตาของเธอก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นขึ้นมานิดหน่อย
นัตสึเมะ โทรุยังจะพูดอะไรอีก แต่ก็เหลือบไปเห็นว่า บนชิงช้าที่ชินะมิ มาฮิรุ เพิ่งนั่งเมื่อกี้ มีแสงเรืองๆ เป็นเศษเสี้ยวอยู่ก้อนหนึ่ง
อ๊ะ! (ตาเบิกกว้างตกใจ ฮากิเมะ.jpg)
เขารีบไปนั่งบนชิงช้า แล้วแตะโดนแสงนั้น
["ทักษะทวยเทพแห่งสายฟ้า"เศษเสี้ยว +7 (40/40) สามารถหลอมรวมได้]
เขาลุ้นในใจ: ฮี่ๆๆ! ว่าร่าๆๆ! จุ๊กๆ ก้าๆ—!
"นายทำอะไรอยู่?"
ข้างๆ มีเสียงงงๆ ของชินะมิ มาฮิรุ ดังขึ้น
"อ๋อ ไม่มีอะไร เมื่อกี้จู่ๆ ก็อยากเล่นชิงช้า พอนั่งลงแล้วรู้สึกว่าไม่ได้อยากเล่นมากขนาดนั้น เรากลับกันเถอะ"
นัตสึเมะ โทรุพูดมั่วๆ กลบเกลื่อน
"ไปกันเถอะ!"
ชินะมิ มาฮิรุ เอียงคอ
"......เป็นคนประหลาดจริงๆ เลยนะ"
......
นัตสึเมะ โทรุ หลอมรวม"ทักษะทวยเทพแห่งสายฟ้า"ระหว่างทางกลับ ค้นพบว่ามันไม่เพียงแต่มีวิชาการต่อสู้ของทวยเทพแห่งสายฟ้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงฝีมือทำอาหารของนางด้วย
'......แม่งเอ๊ย' หลอกกันได้
นัตสึเมะ โทรุ กระตุกมุมปาก
กลับมาถึงตึกอพาร์ตเมนต์ ฝนก็ซาลงแล้ว
นัตสึเมะ โทรุ มองชินะมิ มาฮิรุ ตั้งแต่หัวจรดเท้า
"สภาพแบบนี้ไปไม่ไหวแน่ ต้องรีบกลับไปอาบน้ำอุ่นๆ ไม่งั้นพรุ่งนี้ต้องนอนซมแน่"
"ฉันรู้" ชินะมิ มาฮิรุ ตอบเสียงเบา
ประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งคู่แยกย้ายไปที่หน้าห้องของตัวเอง ตอนกำลังจะเข้าห้อง นัตสึเมะ โทรุ ก็เรียกเธอไว้
"คุณชินะมิ"
เธอหันกลับมา
"ที่บ้านมีของกินมั้ย?"
คำถามนี้มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ชินะมิ มาฮิรุ อึ้งไปครู่หนึ่ง ก็ยังตอบตามจริง "น่าจะมีวัตถุดิบอยู่......ฉันยังไม่ได้ทำอาหารเย็นเลย"
"โอเค" นัตสึเมะ โทรุพยักหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร แล้วก็หันหลังเข้าห้องตัวเองไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
มาฮิรุเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่แห้งสะอาด กำลังใช้ผ้าขนหนูซับผมที่เปียกชื้นอยู่ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น
เธอเปิดประตู เห็นนัตสึเมะ โทรุเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดยืนอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งถือถุงพลาสติก
"ฉันคิดอยู่นาน" เขาเปิดประตูพูดตรงๆ น้ำเสียงเหมือนกำลังประกาศเรื่องสำคัญอะไรสักอย่าง
"ปล่อยนายไว้คนเดียวคงไม่ดี เพราะงั้นคืนนี้ ฉันจะทำอาหารให้กินเอง"
ชินะมิ มาฮิรุ กระพริบตา
เธอรู้สึกแย่จริงๆ นั่นแหละ ชิงช้าท่ามกลางสายฝน เรื่องที่เธอไม่อยากพูดถึง ยังหนักอึ้งอยู่บนหัวใจ เธอตั้งใจจะอยู่คนเดียว กินอะไรง่ายๆ แล้วก็นอน
"นาย......ทำอาหารเป็นเหรอ?" เธอถามออกไปโดยไม่ทันคิด
"แน่นอน!" นัตสึเมะ โทรุตอบโดยไม่กระพริบตา เขาเพิ่งได้ฝีมือการทำอาหารทั้งหมดของทวยเทพแห่งสายฟ้ามา ตามทฤษฎีแล้ว ฝีมือทำอาหารของเขาในตอนนี้คือระดับเทพ อย่างน้อยเขาก็คิดแบบนั้น
"งั้น......เชิญเข้ามาเถอะ"
นัตสึเมะ โทรุ ก็เดินเข้าไปในบ้านของชินะมิ มาฮิรุ อย่างไม่เกรงใจ
เหมือนกับภาพลักษณ์ที่เธอแสดงออกมาเสมอ ห้องในบ้านสะอาดจนแทบไม่เหมือนมีคนอยู่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำยาซักผ้าลอยอยู่ในอากาศ
เขาเดินตรงไปที่ห้องครัว หยิบวัตถุดิบที่ตัวเองเอามาด้วยออกมาจากถุงพลาสติก
"นั่งรอได้เลย" เขาพับแขนเสื้อขึ้น
"จะได้รู้ว่าฝีมือระดับเทพเป็นยังไง"
นัตสึเมะ โทรุ: ดูฉันจะโชว์ฝีมือให้ดูสักตั้ง
ชินะมิ มาฮิรุ นั่งอยู่บนโซฟา กำลังเหม่อลอย
ยังคิดอยู่ว่าทำไมถึงปล่อยให้ผู้ชายที่ไม่ได้สนิทอะไรด้วยเข้ามาในบ้านตัวเอง ก็จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังตุ๊บจากในครัว
"ไม่เป็นไร!" เสียงของนัตสึเมะ โทรุดังตามมา
"ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม!"
มาฮิรุรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาทันใด
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที กลิ่นไหม้ก็โชยมาในอากาศ
"นัตสึเมะคุง?"
"ปรากฏการณ์ปกติ! นี่คือ......เอ่อ ปฏิกิริยาเมลลาร์! ใช่ เมลลาร์!"
แล้วก็มีเสียงแตกดังกร๊าก เหมือนมีอะไรหล่นลงพื้นแตก
"......มันไม่เป็นอะไรจริงๆ เหรอ?"
"ไม่เป็นไร!"
แต่มาฮิรุทนนั่งเฉยไม่ไหวแล้ว
เธอวางผ้าขนหนูลง แล้วเขย่งเท้าเดินเบาๆ ไปที่หน้าประตูครัว
ภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงักไปทั้งตัวอย่างสิ้นเชิง
ในหม้อ น้ำซุปสีม่วงเดือดปุดๆ เป็นฟอง หัวปลาโผล่ขึ้นมาเหมือนตายไม่ยอมหลับตา ลอยขึ้นลอยลง
ในชามข้างๆ มีของเหลวสีคลุมเครือบางอย่าง จำไม่ได้เลยว่าวัตถุดิบดั้งเดิมคืออะไร
ส่วนนัตสึเมะ โทรุ พอเห็นชินะมิ มาฮิรุ เดินเข้ามา ก็หัวเราะแห้งๆ
"มีปัญหาเล็กน้อยนิดหน่อย"
ชินะมิ มาฮิรุ กระตุกมุมปาก
"ให้ฉันทำเองดีกว่า"