ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา
“หอมจังเลย”
นัตสึเมะ โทรุ นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ดวงตาเป็นประกาย “ฝีมือขนาดนี้เกือบเท่าฉันแล้ว”
ชินะมิ มาฮิรุ ได้ยินก็ทำตาเฉย
“พูดจริงเหรอ?”
นัตสึเมะ โทรุ กอดอก หลับตาพยักหน้า ท่าทางสุดกวน “อืม ใกล้เคียงมากแล้ว ราวๆ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของฝีมือฉัน เธอมีพรสวรรค์นะ ชินะมิ”
ชินะมิ มาฮิรุ จ้องเขาไปสามวินาที
“อาหารที่เธอทำ...” น้ำเสียงเธอเรียบราวกับกระจก
“ไม่สิ ควรเรียกว่าที่เกิดเหตุมากกว่า”
“ในแง่สายตา สีนั้นไม่ใช่วัตถุที่กินได้ที่เรารู้จักเลย น่าจะเกิดการกลายพันธุ์ในระดับเคมี”
“ทั้งจานให้ความรู้สึกเหมือนส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ”
“ฉันรู้สึกเศร้าแทนวัตถุดิบที่ต้องเสียสละ”
นัตสึเมะ โทรุ ถูกพูดจนอึ้งไป
แต่เขาหยุดนิ่งเพียงครึ่งวินาทีก็กลับมาสู้ต่อ
“บอกเธอไว้เลยชินะมิ ฝีมือระดับมาสเตอร์มักไม่เป็นที่เข้าใจของคนยุคเดียวกัน ตอนที่แวนโก๊ะยังมีชีวิตอยู่ก็ไม่มีใครคิดว่าเขาวาดสวย”
“ถ้าแวนโก๊ะผัดจานนั้นออกมา ดอกทานตะวันอาจไม่ใช่สีนั้นก็ได้” ชินะมิ มาฮิรุ ยกแก้วชาขึ้นจิบ
นัตสึเมะ โทรุ เบิกตากว้างมองเธอ
“เธอจะกดฉันยังไง ฉันก็ไม่บอกสูตรลับให้เธอหรอก!”
“ใครจะอยากได้กัน!”
ชินะมิ มาฮิรุ เริ่มโมโห “ถ้าฉันทำอาหารออกมาแบบนั้นได้ ฉันจะไม่เข้าใกล้ครัวในรัศมี 5 เมตรไปตลอดชีวิต!”
นัตสึเมะ โทรุ ทำหน้าราวกับถูกโจมตีหนัก
“พูดแบบนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว!”
อยู่ด้วยกันไม่กี่ชั่วโมง ชินะมิ มาฮิรุ ก็พอเข้าใจนิสัยเจ้าคนนี้แล้ว ก็เลยไม่สนใจเขาอีกต่อไป
ประนมมือ
“ฉันขอทานแล้วนะ”
นัตสึเมะ โทรุ เห็นว่าเธอไม่สนใจตัวเองจริงๆ ก็เลิกทำตัวน่ารำคาญ เริ่มกินข้าว
หลังมื้ออาหาร นัตสึเมะ โทรุ รับหน้าที่ล้างจานอย่างเป็นธรรมชาติ
เขาเช็ดจานใบสุดท้ายให้แห้งแล้วเก็บเข้าชั้น สะบัดน้ำบนมือ
“งั้นฉันกลับก่อนนะ”
ชินะมิ มาฮิรุ ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า มองเขาเปลี่ยนรองเท้า
“เจอกันพรุ่งนี้นะ” นัตสึเมะ โทรุ โบกมือแล้วปิดประตู
ในวินาทีที่ประตูปิดลง ชินะมิ มาฮิรุ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ อย่างหมดแรง
‘อ๊า! ชินะมิ มาฮิรุ เธอเป็นอะไรไป กล้าบ้าขนาดนี้ได้ยังไง’ เธอเอามือกุมหัว
‘ให้ผู้ชายเพิ่งรู้จักไม่ถึง 5 ชั่วโมงเข้ามาในบ้าน ยังทำข้าวให้กินอีก เอ่อ...’
ชินะมิ มาฮิรุ แก้มเริ่มแดงเรื่อ ปลายหางตามีความชุ่มเล็กน้อย
เธอกำชายเสื้อหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง ก่อนจะเดินเกาะผนังค่อยๆ ลุกขึ้น
ไฟเซนเซอร์ที่โถงทางเข้าดับไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงอุ่นจากห้องนั่งเล่นที่ลอดมา
เธอลูบปลายหูที่ร้อนวาบ เดินกลับเข้าไป ปลายนิ้วแตะขอบโต๊ะอาหาร ยังอุ่นๆ อยู่เล็กน้อย
เมื่อบ่ายยังเป็นแค่เพื่อนบ้านที่ทักทายกันข้ามระเบียง แต่ไม่ถึงครึ่งวัน กลับกลายเป็นการเปิดบ้านให้เข้ามา กินข้าวร่วมกันอย่างไม่น่าเชื่อ
เธอก้มหน้ากวาดถ้วยชาม นิ้วแตะถ้วยที่นัตสึเมะ โทรุ ใช้ เมื่อครู่นี้ก็สะดุ้งหดมือเหมือนถูกของร้อน
“นี่มัน... ไม่ระวังตัวเกินไปแล้วจริงๆ” เธอพึมพำเบาๆ แต่ที่มุมปากกลับเผลอโค้งขึ้นเล็กน้อย
คนคนนั้นถึงจะหน้าด้าน พูดจาไม่มีปากมีเสียง แต่หลังมื้ออาหารกลับแย่งล้างจานเอง ถึงฝีมือจะไม่คล่อง แต่ก็ตั้งใจเช็ดจานทุกใบจนเงา
“เป็นคนดีจริงๆ นะ”
...
กลับมาถึงบ้าน นัตสึเมะ โทรุ ปิดประตูตามหลัง
ไฟที่โถงทางเข้าไม่เปิด เขาก็ไม่คิดจะไปหาเปิด
อาศัยแสงไฟถนนที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ถอดรองเท้า เหยียบพื้นไม้ ออกจะเย็นนิดๆ
ห้องนั่งเล่นยังเป็นแบบตอนเช้าที่ออกไป
มีนิตยสารที่อ่านค้างไว้ครึ่งเล่มวางบนโซฟา บนโต๊ะกาแฟมีแก้วน้ำเหลือครึ่งหนึ่ง ด้านในแก้วมีคราบน้ำแห้งเป็นวง รีโมทวางเบี้ยวใต้เบาะ เห็นดำๆ โผล่ออกมาข้างหนึ่ง
เขาไม่เปิดไฟใหญ่ แค่กดไฟตั้งพื้นข้างโซฟา
แสงสีเหลืองอุ่นหดอยู่ที่มุมหนึ่ง ส่องให้เห็นฝุ่นละเอียดที่ลอยในอากาศ
ล้มตัวลงบนโซฟา ต้นคอจมเข้าไปในหมอนอิง
เงียบสนิท
นาฬิกาบนผนังยังเดิน เข็มนาฬิกากระโดดทีละช่อง เสียงดังชัดเจนอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เขามองแสงเงาบนเพดานที่ลอดจากหน้าต่าง ในหัวเริ่มรีเพลย์เรื่องวันนี้เอง
ตอนบ่าย ถูกอาจารย์ฮิระสึกะ ลากไปที่ชมรมบริการ ยูกิโนชิตะ ยูกิโนะ พูดจาแหลมคมเหมือนแท่งน้ำแข็ง
เลิกเรียน โดนฝน เจอโยโนะ โยริโกะ กับวิญญาณร้าย ปิดฉากการกำจัดสิ่งเหนือธรรมชาติเป็นครั้งแรกในชีวิต
ตอนเย็นระหว่างทางกลับบ้าน เจอคุณเซี่ยจิน แอบไปกินข้าวที่บ้านเธออีกมื้อ
“...วันนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวจริงๆ นะ” นัตสึเมะ โทรุ ยิ้มออกมา
“การข้ามมายังดีจัง โลกอีกใบสนุกสุดๆ! ฉันชอบที่นี่มาก!”
...
เช้าวันรุ่งขึ้น นัตสึเมะ โทรุ กำลังคาบขนมปังเดินออกจากบ้าน ก็ชนกับชินะมิ มาฮิรุ ที่ถือกระเป๋านักเรียนอยู่พอดี
หญิงสาวสวมชุดนาวิกฯ เรียบร้อย กระโปรงเรียบตรง ผมยาวสีทองสลวย ปลายผมแกว่งไกวตามฝีเท้า เธอไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เหยียบชะงักไปครู่หนึ่ง ปลายหูกลับขึ้นสีแดงจางๆ อีกครั้ง
“เช้าเลยนะ ชินะมิ”
นัตสึเมะ โทรุ ทักก่อน ปากยังเคี้ยวขนมปังอยู่ เสียงออกจะอ้อแอ้ “บังเอิญจัง ไปด้วยกันไหม?”
ชินะมิ มาฮิรุ แบะริมฝีปากเล็กน้อย พยักหน้าเบาๆ “อืม” ถือเป็นคำตอบ
ถนนยามเช้ายังมีกลิ่นหญ้าสีเขียวกับน้ำค้าง
สองคนเดินเคียงกัน ตอนแรกยังเงียบๆ สุดท้ายนัตสึเมะ โทรุ ก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
“ว่าแต่ เมื่อคืนข้าวเย็นอร่อยมากจริงๆ นะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“เก่งเกินที่ฉันคิด ดูท่าการประเมินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของฉันจะเบาไปหน่อย”
ชินะมิ มาฮิรุ มองเขา สายตาหยอกล้อ “ขอบคุณสำหรับ ‘การประเมินสูงเกินไป’ ของเธอ แต่เทียบกับเรื่องนั้น ฉันสนใจมากกว่าว่าสูตรลับที่เธอพูด ทำยังไงถึงผัดอาหารออกมาแบบนั้นได้”
“นั่นมันเทคนิคเฉพาะตัว” นัตสึเมะ โทรุ ทำเป็นจริงจัง
“ล็อกกลิ่นรสชั้นลึกของวัตถุดิบ คนทั่วไปฉันไม่บอกหรอก”
“ฉันว่ามันคือล็อกวิญญาณของวัตถุดิบมากกว่า”
“เอ๊ะ? เธอเข้าใจถึงขั้นนี้แล้วเหรอ?”
นัตสึเมะ โทรุ ทำเป็นตกใจ
“มีพรสวรรค์จริงๆ นี่ จะลองเป็นลูกศิษย์ฉันไหม?”
ชินะมิ มาฮิรุ ทนไม่ไหว เอียงหน้าหัวเราะเบาๆ แสงยามเช้าตกบนใบหน้าเธอ ขนตาทอดเงาบางๆ นุ่มนวลราวกับภาพวาด
นัตสึเมะ โทรุ ตามต่อทันที
“เที่ยงกินกล่องข้าวด้วยกันไหม? ฉันยอมเสียสละแบ่งอาหารระดับมาสเตอร์ให้ครึ่งหนึ่งได้นะ”
ชินะมิ มาฮิรุ รีบหันกลับมา น้ำเสียงเด็ดขาด “ไม่ต้อง ฉันอยากอยู่นานๆ”
สองคนเถียงกันไปตลอดทางจนถึงหน้าโรงเรียนมัธยมปลายโซบุโบราณ
นัตสึเมะ โทรุ หยุดเดิน หยิบลูกอมรสเลมอนห่อสวยงามจากช่องข้างกระเป๋านักเรียนยื่นให้
“ของตอบแทน ขอบคุณอาหารเย็นเมื่อคืน”
ชินะมิ มาฮิรุ นิ่งไปครู่หนึ่ง มุมปากยิ้ม
“ขอบคุณนะ”
สองคนแยกย้ายกลับห้องเรียนของตัวเอง
วันนี้นัตสึเมะ โทรุ ไม่ได้หลับในคาบเรียน
ปรากฏการณ์นี้ทำให้อาจารย์คณิตศาสตร์ที่กำลังสอนอยู่รู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย
ถึงอย่างนั้น นัตสึเมะ โทรุ ตัวอยู่ที่นี่แต่ใจลอยไปแล้ว
เขาเล่นปากกาไปเรื่อยเปื่อย
“หืม นั่นอะไร?”