เจียงซินเหลียนไม่ชอบสถานที่ครึกครื้น ปกตินางชอบหาที่เงียบ ๆ อ่านหนังสือ และไม่ชอบไปร่วมงานเลี้ยงเป็นพิเศษ
แต่นางเป็นคุณหนูแห่งตระกูลสก็อตต์ เพื่อดยุกวิลเลียมแล้ว นางจึงยังมีงานเลี้ยงที่จำเป็นต้องไป
งานเลี้ยงจอมปลอมและอึกทึกเช่นนี้ นางฝืนทนอยู่หลายชั่วโมง กระทั่งงานเลี้ยงเข้าสู่ช่วงท้าย ก็หมายความว่าในที่สุดก็ได้กลับเสียที
เจียงซินเหลียนดึงแขนเสื้ออัลเลนเบา ๆ อัลเลนเข้าใจความหมายของนาง จึงพลิกมือกอบกุมมือเล็ก ๆ ของนางไว้ ก่อนส่งสัญญาณบอกดยุกวิลเลียมแล้วพานางออกไป
ส่วนดยุกวิลเลียมยังมีงานสังสรรค์ที่ปฏิเสธไม่ได้ต้องจัดการ
เจียงซินเหลียนสวมชุดราตรีหรูหรา ชายกระโปรงหลายชั้นกับโครงกระโปรงหนักอึ้งทำให้นางแทบก้าวขาไม่ออก อัลเลนจึงยื่นมือโอบเอวนางไว้ แล้วอุ้มขึ้นเบา ๆ ก่อนเดินตามไป
อยู่ในงานเลี้ยงนานเข้า ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางก็แดงก่ำเพราะอบอ้าว อัลเลนหยิบพัดขนนกมาพัดให้ แต่นางกลับปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี
“ขนเล็ก ๆ ร่วงลงมาแล้วนะ” แทบจะปลิวติดหน้าอยู่แล้ว
พัดขนนกแบบนี้เดิมทีก็มีไว้ประดับเท่านั้น ออกแรงพัดขนาดนี้แล้วยังไม่ทำซี่พัดหักก็นับว่าคุณภาพดีเกินคาดแล้ว
“งั้นพี่จะเบามือลง”
เขาผ่อนแรงลง แต่ขนเล็ก ๆ ก็ยังปลิวออกมา ทำให้เจียงซินเหลียนจามฟุดฟิด นางจึงหยิกเขาอย่างไม่พอใจ “ไม่ต้องพัดแล้ว ไปนั่งฝั่งตรงข้ามเลย”
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาแน่นแข็งแรง นางหยิกเท่าไรก็ไม่สะเทือนสักนิด ยิ่งทำให้โมโหกว่าเดิม จึงเปลี่ยนเป็นผลักเขาแทน “อย่าเบียดฉันสิ!”
อัลเลนถอยห่างออกไปเล็กน้อยอย่างน้อยใจ
แม้จะเข้าใจแล้วว่าความรู้สึกที่มีต่อเจียงเจียงไม่ใช่ความรักฉันพี่น้องอย่างที่เคยคิด แต่อัลเลนก็ยังไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรจึงจะทำให้เจียงเจียงพอใจ
เดิมทีพวกเขาก็สนิทสนมกันอยู่แล้ว หากจะก้าวไปอีกขั้น มันควรเป็นอย่างไรนะ?