วันนี้มีแขกมาเยือนคฤหาสน์ ตอนเที่ยงเจียงซินเหลียนยังยินดีต้อนรับแขกให้พักค้างคืนอยู่เลย แต่พอตกค่ำ หลังมื้ออาหาร นางกลับเอาแต่หลบอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมา
ระหว่างนั้นอัลเลนเคาะประตูอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงเริ่มเป็นห่วง
วันนี้กว่าจะทำให้เจียงเจียงใจอ่อนลงได้ นางยอมกลับมาดีกับเขาอีกครั้งแล้ว เขาจึงไม่กล้าทำให้นางโกรธในเวลาแบบนี้
จนกระทั่งก่อนเข้านอน เขาก็ยังอดห่วงไม่ได้ จึงไปเคาะประตูอีกครั้ง “เจียงเจียง?”
หลังเคาะประตู เขายืนรออยู่ครู่หนึ่ง หากเป็นวันก่อน ๆ คงได้ยินเจียงซินเหลียนตะโกนอย่างโมโหว่า “มีอะไร!”
อัลเลนเอียงหูฟังอยู่พักหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าข้างในไม่มีเสียงใด ๆ ความกังวลที่มีต่อนางก็พุ่งถึงขีดสุด เขาไม่สนแล้วว่าจะทำให้นางโกรธหรือไม่ รีบไปหาพ่อบ้านเพื่อขอกุญแจห้องมา
สุขภาพของเจียงเจียงไม่ค่อยดีมาตลอด หากป่วยขึ้นมาแล้วไม่มีใครรู้ทันจะทำอย่างไร?
เขาเปิดประตูห้อง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยมา เป็นกลิ่นกายของเจียงเจียง
ในห้องมืดสนิท อาศัยสายตาอันยอดเยี่ยม เขามองเห็นก้อนนูนเล็ก ๆ บนเตียงใหญ่
“เจียงเจียง”
เขาเดินไปข้างเตียง โน้มตัวลงมองสีหน้าของหญิงสาว แต่ในห้องไม่มีแสงไฟ จึงดูไม่ออก เขายื่นมือจะจุดเทียนข้างหัวเตียง
“ห้ามนะ” เจียงซินเหลียนห้ามเขา “ฉันหลับแล้ว”
เสียงของนางแผ่วเบา เจือความอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด อัลเลนร้อนใจ “เจียงเจียง เป็นอะไรไป ป่วยหรือเปล่า?”
พลางยื่นมือไปแตะหน้าผากของหญิงสาว เย็นเฉียบ ไม่ได้มีไข้
แต่ฟังจากเสียงแล้วเจียงเจียงดูไม่สบายจริง ๆ เขากังวลใจ “ฉันจะไปตามหมอ”