ในความทรงจำของเจียงซินเหลียน ภรรยาผู้อำนวยการเป็นหญิงที่มีใบหน้าเมตตาอ่อนโยน ทว่ากลับหน้าเนื้อใจเสือ
นางฉลาดมาก ทั้งยังเก่งเรื่องรักษาภาพลักษณ์ รู้ว่าดยุกวิลเลียมมักจะแวะมาเยี่ยมเด็ก ๆ ที่โบสถ์รับเลี้ยงไว้ จึงดูแลพวกเด็ก ๆ ให้สะอาดสะอ้านน่ามอง ไม่มีใครพูดถึงนางในทางไม่ดีได้สักคำ
ยกเว้นเจียงซินเหลียน
นางมองออกชัดเจน และจำได้แม่นยำว่าเบื้องหลังความตื่นตะลึงเมื่อภรรยาผู้อำนวยการเห็นนางเป็นครั้งแรกนั้น ซ่อนความยินดีและความโลภที่ยากจะสังเกตเอาไว้
ไม่นานนัก ก็มีชายวัยกลางคนร่างอ้วนหัวล้านคนหนึ่งมาที่โบสถ์ จากเสื้อผ้าที่สวมใส่ ดูท่าจะเป็นขุนนาง
จากคำแนะนำของภรรยาผู้อำนวยการ ชายคนนั้นเป็นผู้อุปถัมภ์โบสถ์เซนต์แมรีเช่นกัน ทั้งยังเป็นผู้ใจบุญ รับเด็ก ๆ ไปเลี้ยงหลายคน ทั้งเด็กผู้หญิง เด็กผู้หญิงที่หน้าตาสะสวย
บังเอิญเหลือเกิน วันนั้นเจียงซินเหลียนป่วย นอนซมอยู่บนเตียง ภรรยาผู้อำนวยการยกตนว่าเป็นคนดีต่อหน้าบุคคลสำคัญเหล่านี้ จึงไม่อาจพาชายคนนั้นเข้าไปในที่พักของเด็ก ๆ แล้วขายนางราวกับเป็นสิ่งของได้ตรง ๆ ไม่เช่นนั้นผลลัพธ์คงไม่ต้องพูดถึง
ผู้หญิงแบบนี้ วันนี้จะพาเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ มาหานางด้วยเหตุใด ใครจะเชื่อว่านางไม่มีแผนอะไรแอบแฝง
ไม่ว่าในใจจะคิดอย่างไร เจียงซินเหลียนก็ยิ้มต้อนรับพวกนาง “ภรรยาผู้อำนวยการ! แล้วก็...โจลิส?”
เป็นเด็กผู้หญิงที่เคยนอนอยู่ข้างนาง วันนั้นตอนที่มีคนมารับโจลิสไปเลี้ยง โจลิสเคยขอแอปเปิลจากนาง แต่นางปฏิเสธ
“คุณชายอัลเลน คุณหนูเจียงเจียง” ภรรยาผู้อำนวยการมองเจียงซินเหลียนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “สวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากเลยนะคะ ท่านดยุกต้องดูแลคุณหนูเป็นอย่างดีแน่ ๆ พอเห็นแบบนี้ วันนี้ฉันก็วางใจแล้วค่ะ”