ในวังของฮ่องเต้มีพระสนมอยู่มากมาย การสืบหาว่าเจ้านายแต่ละตำหนักนิยมใช้เครื่องหอมชนิดใดจึงไม่ใช่เรื่องง่าย กว่าชิวเย่อจะรวบรวมข้อมูลเหล่านั้นลงในสมุดแล้วนำมามอบให้เจียงซินเหลียน ก็ล่วงเลยไปถึงสามวัน
“ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือเสี่ยวฝูจื่อ ขันทีน้อยที่บ่าวรู้จักตั้งแต่ยังอยู่ตำหนักเย่ถิง ตอนนี้เขาทำงานอยู่สำนักเภสัชหลวงเจ้าค่ะ”
เจียงซินเหลียนย่อมเข้าใจความหมายของนาง “ทำได้ดี ไปเอาใบไม้ทองคำมาสองกล่อง มอบให้เสี่ยวฝูจื่อเป็นรางวัล”
เรื่องที่นางทำยิ่งมีคนรู้น้อยยิ่งดี หากให้เครื่องประดับมีค่า ก็อาจถูกสืบสาวถึงที่มาได้ มอบทองคำหรือเงินย่อมปลอดภัยกว่า
ระบบมองกระดาษกองหนาเตอะเหล่านั้นอย่างไม่เข้าใจ
【รวบรวมพวกนี้ไปทำอะไรหรือ?】
“ฉันเห็นในเนื้อเรื่องบอกว่า สถานที่ล่าสัตว์ฤดูหนาวอยู่ทางใต้ที่อากาศอบอุ่นหรือ?”
【ใช่】
“พอดีเลย” เจียงซินเหลียนดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วโบกไปมา “ทุกอย่างช่างประจวบเหมาะเสียจริง”
บนกระดาษเขียนถึงเต๋อเฟยและเครื่องหอมที่นางใช้เป็นประจำ
เต๋อเฟยคือคนที่ลงมือสังหารเจ้าของร่างเดิมในตอนท้ายของเนื้อเรื่องต้นฉบับ นางมีชาติตระกูลสูงส่ง เป็นบุตรีสายตรงแห่งจวนรองเสนาบดีขั้นสาม
รูปลักษณ์หวานละมุนชวนเอ็นดู ช่างแตกต่างจากตำแหน่งของนางอย่างยิ่ง เป็นตัวแทนของคนที่หน้าหวานแต่จิตใจชั่วร้ายอย่างแท้จริง
เช่นเดียวกับรูปลักษณ์ภายนอก เต๋อเฟยโปรดปรานเครื่องหอมหวานเป็นที่สุด ใช้น้ำผึ้งดอกไม้ชั้นดีผสมกับสมุนไพรราคาแพง กลิ่นหอมชนิดนี้มีเพียงนางผู้เดียวในวังที่ใช้
“เมื่อเทียบกับฮองเฮาแล้ว พวกเราต่างหากคือศัตรูที่แท้จริง” ปลายนิ้วแต้มชาดลูบไล้ตัวอักษรคำว่า “เต๋อเฟย” นางยิ้มอย่างมีนัยลึกซึ้ง “พวกเราจะไม่เลิกรากันจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตายไปข้าง”