หลังปรนนิบัติฮ่องเต้เปลี่ยนฉลองพระองค์และส่งเสด็จออกไปแล้ว เต๋อเฟยก็เรียกคนสนิทเข้ามาทันที “เรื่องที่ให้ไปจัดการเป็นอย่างไรบ้าง เตรียมการเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
“พระนางทรงวางพระทัย ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วเพคะ”
“เช่นนั้นก็ดี” เต๋อเฟยหยิบขี้ผึ้งหอมออกมาทาบริเวณลำคอและข้อมือ กลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจาย คลุ้งอยู่นานไม่จางหาย
นางพยักหน้าอย่างพอใจ “รอให้ข้าทำเรื่องสำเร็จแล้ว ค่อยให้เงินตอบแทนคนผู้นั้นอีกก้อน”
นับตั้งแต่สนมเจียงได้รับความโปรดปราน ฝ่าบาทก็แทบไม่เสด็จไปตำหนักของนางอีก แม้ตอนนี้นางยังเยาว์วัยและไม่ต้องกังวลเรื่องมีทายาท แต่ใครบ้างจะไม่อยากขึ้นไปอยู่บนตำแหน่งสูงสุด?
องค์ชายรองเจ็บออดแอด หากนางตั้งครรภ์พระโอรสแล้ว ก็แค่ลงมือเพียงเล็กน้อยอย่างแนบเนียน...
ส่วนฮองเฮาหญิงแพศยาผู้นั้น พอนึกถึงพิษที่ฮองเฮาวางยาใส่นางก่อนหน้านี้ ในใจก็เคียดแค้นจนกัดฟันกรอด นางไม่มีวันปล่อยฮองเฮาไปแน่!
แต่ตอนนี้ สิ่งที่นางต้องทำคือแย่งชิงความโปรดปรานจากฝ่าบาท
เต๋อเฟยชื่นชมใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามของตนในคันฉ่องทองแดง พอใจอยู่ครู่หนึ่งก็นึกถึงใบหน้าดุจดอกไม้ของเจียงซินเหลียน สีหน้าพลันหม่นลง “สนมเจียง ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว”
ความคิดร้ายนี้ติดตามนางมาจนถึงวันล่าสัตว์ฤดูหนาว เต๋อเฟยยืนเคียงข้างฮ่องเต้ด้วยรอยยิ้มหวานหยด ขณะยิ้มแย้มอ่อนช้อย สายตาแฝงเจตนาร้ายก็เหลือบไปยังเจียงซินเหลียนที่อยู่ไม่ไกล
เจียงซินเหลียนจับตาดูเต๋อเฟยมาตลอด จึงเห็นแววอาฆาตในดวงตานั้นชัดเจน นางส่งยิ้มตอบกลับไป
เราสองคนเป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้จริง ๆ เจ้าอยากทำร้ายข้า ส่วนข้าก็อยากทำร้ายเจ้า มีเพียงคนใดคนหนึ่งตายไปเท่านั้น...
นางคิดอย่างเย็นชา: คนที่จะตายไม่มีทางเป็นข้า
จวงเฮ่อหมิงไม่ได้ติดตามอยู่ข้างพระวรกายฮ่องเต้ เขายืนห่างออกไปไม่ใกล้ไม่ไกล สีหน้าเรียบเฉย