หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ กว่าเจียงซินเหลียนจะกลับถึงเรือนทิงอวี่ก็เป็นเวลาโพล้เพล้แล้ว เพิ่งก้าวเข้าประตูก็เห็นเหล่าขันทีและนางกำนัลยืนลังเล ไม่รู้ว่าควรแสดงความห่วงใยอาการประชวรของนายหญิง หรือควรยินดีกับการเลื่อนตำแหน่งของนางดี
ความภักดีของคนเหล่านี้ แม้จะไม่ถึงกับมากมาย แต่ก็ยังพอมีอยู่บ้าง เจียงซินเหลียนไม่คิดจะทำให้พวกเขาลำบากใจ จึงสั่งชิวเย่อว่า
“ไปเถอะ แจกทองใบให้พวกเขาสักกำมือ”
“ขอบพระทัยนายหญิงเพคะ!” เหล่าขันทีและนางกำนัลมีสีหน้ายินดีขึ้นมาทันที พากันโขกศีรษะขอบคุณ
เจียงซินเหลียนยิ้ม สายตาเลื่อนไปยังชุนฮวาที่กำลังยืนหน้าตาตื่นอยู่หลังกลุ่มคน “ชุนฮวา ยังไม่รีบเข้ามาปรนนิบัติข้าอีกหรือ? ลืมกฎระเบียบไปหมดแล้วหรือไง”
ชุนฮวาสะดุ้ง ก่อนรีบตอบว่า “นายหญิงโปรดอภัย” แล้วค่อย ๆ ยื่นมือเข้ามาประคองนาง
ทุกอย่างภายในห้องยังเป็นเช่นเดิม ดูราวกับไม่มีใครเข้ามาเลยนับตั้งแต่นางออกไป ทว่าเรื่องนั้นก็เป็นเพียงภาพที่เห็นเท่านั้น
นางใช้นิ้วเขี่ยดอกโบตั๋นหยกฝังทองที่ตั้งอยู่ ดอกตูมราวกับมีชีวิตนั้นว่างเปล่า เส้นผมที่นางจงใจดึงออกมาใส่ไว้ก่อนจากไปเมื่อเช้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย
สมกับเป็นฮองเฮาจริง ๆ ช่างร่ำรวยเหลือเกิน ถึงกับเปลี่ยนเป็นดอกโบตั๋นหยกฝังทองต้นใหม่เอี่ยม
ถ้าเป็นนางเอง นางคง...
อ้อ นางไม่มีทางยอมเสียของล้ำค่าเช่นนี้ไปหนึ่งต้นเพื่อวางยาผู้อื่นหรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสองต้น
นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนจนมักใจแคบ
เจียงซินเหลียนอดขำตัวเองไม่ได้
ชุนฮวาเห็นทุกการกระทำของนายหญิง ความรู้สึกไม่ดีก็ยิ่งทวีขึ้น เหงื่อเย็นผุดเต็มขมับ ขาสองข้างสั่นระริก
ภายในห้องเงียบสนิท ขณะที่นางใกล้จะทนไม่ไหวและกำลังคิดจะคุกเข่าขอความเมตตา ชิวเย่อก็ผลักประตูเข้ามา พลางยิ้มกล่าวว่า
“นายหญิงใจกว้างมาก ทุกคนดีใจจนทำอะไรไม่ถูก อยากมาขอบพระคุณนายหญิงด้วยตัวเองแทบแย่ แต่ก็กลัวจะรบกวนความสงบของนายหญิงเจ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ?” เจียงซินเหลียนหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปมองชุนฮวา “แล้วเจ้าล่ะ ดีใจแทนนายหญิงของเจ้าหรือไม่?”
“นายหญิงได้เลื่อนตำแหน่ง บ่าวย่อมยินดีจากใจ เมื่อบ่าวกับนายหญิงเป็นหนึ่งเดียวกัน ย่อมดีใจเป็นที่สุดเจ้าค่ะ”
“อ้อ?” เจียงซินเหลียนชี้ไปทางนางกับชิวเย่อแล้วหัวเราะ “ชุนฮวานี่ช่างพูดเก่งจริง ๆ รู้จักเอาใจคนเสียด้วย”
“แต่ข้าเคยบอกเมื่อไรหรือว่านายหญิงของเจ้าคือข้า?”
ประโยคนั้นระเบิดขึ้นราวกับสายฟ้าฟาด ชุนฮวาเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย ใบหน้างามยังคงมีรอยยิ้ม ทว่าดวงตาคู่งามกลับเย็นเยียบและเฉียบคม
“บ่าว...” ภายใต้สายตาเช่นนั้น นางไม่รู้จะหาเหตุผลแก้ตัวอย่างไร ไม่รู้จะหลอก “นายหญิง” ที่แต่ก่อนหลอกได้ง่ายดายคนนี้อย่างไร คำพูดคล่องแคล่วของนางกลับไร้ประโยชน์ไปเสียแล้ว
เจียงซินเหลียนมองนางอย่างเย็นชา ก่อนสะบัดมือปัดแจกันดอกโบตั๋นหยกฝังทองตกลงพื้นอย่างฉับพลัน
ของประดับล้ำค่าทนแรงกระแทกเช่นนี้ไม่ไหว แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ จนไม่เหลือสภาพเดิม
ชุนฮวายังไม่ทันได้ตอบสนอง ชิวเย่อก็ก้าวเข้าไปตบหน้านางอย่างแรง พร้อมตวาดเสียงดังว่า
“ชุนฮวา! เจ้าช่างกล้านัก! กล้าทำของพระราชทานจากฮองเฮาพังเสียหาย นี่เจ้าคิดจะยุแยงให้ฮองเฮากับนายหญิงผิดใจกันหรือ? เจ้าคิดอะไรอยู่!”
“ไม่ ไม่ใช่! บ่าวไม่ได้ทำ! บ่าว...”
ชุนฮวดิ้นรน แต่ชิวเย่อว่องไวกว่า ยัดผ้าเช็ดหน้าเข้าปากนางเสียก่อน จากนั้นก็ตบหน้านางซ้ำอย่างแรง จนนางหูอื้อ สมองมึนงง ได้ยินเพียงเสียงคนพูดทิ้งท้ายว่า
“เอาตัวไปขังไว้ ให้ทบทวนตัวเองให้ดี”
086 เหลือบมองค่าความชั่วร้ายที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วปัดมันออกไปข้าง ๆ อย่างชาเฉย 【แค่ขังไว้ให้ทบทวนตัวเองหรือ?】
“ที่นี่ไม่มีที่ให้เทพผู้ยิ่งใหญ่แบบนั้นหรอก ส่งนางไปทบทวนตัวเองในนรกดีกว่า”
【เรื่องที่คุณทำวันนี้ 086 ไม่ค่อยเข้าใจเลย คุณทำอะไรกันแน่?】
ทั้งที่มันขจัดพิษให้เจ้าของร่างจนหมดแล้ว เหตุใดนางถึงยังถูกพิษและกระอักเลือด? 086 ถึงกับสงสัยว่าตัวเองทำงานผิดพลาด จึงตรวจสอบระบบซ้ำอีกครั้ง
“เพราะยาพิษนั่นฉันกินเอง” เจียงซินเหลียนชี้ไปทางห้องเครื่องเสวย
“ส่วนเลือดนั่นเป็นเลือดไก่สดที่ฉันให้ชิวเย่อเตรียมไว้ อืม กลิ่นคาวสุด ๆ”
【แต่ฮ่องเต้มีรับสั่งให้สอบสวนอย่างละเอียด เรื่องที่คุณลงมือทำไว้อาจถูกจับได้ก็ได้นะ!】
ถึงตอนนั้นนอกจากจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้แล้ว ยังอาจทำให้ฮ่องเต้พิโรธอีกด้วย ความเสี่ยงสูงเกินไป ไม่คุ้มเสียเลย
“รอดูไปก่อน” เจียงซินเหลียนนั่งลงข้างเตียง สายตาหยุดอยู่บนม่านโปร่งสีเขียว ก่อนจะเบือนหนีอย่างไม่ชอบใจ
“นายหญิงเบื่อสีนี้แล้วหรือเจ้าคะ?” ชิวเย่อถาม “วันนี้ฝ่าบาทประทานของดีมาไม่น้อย จะให้บ่าวเปลี่ยนม่านให้นายหญิงไหมเจ้าคะ?”
เจียงซินเหลียนสนใจขึ้นมาเล็กน้อย “อ้อ? ถ้าอย่างนั้นก็ยกเข้ามาให้ข้าดูหน่อย”
ฮ่องเต้ประทานเครื่องประดับอัญมณีมาให้ไม่น้อย แม้ส่วนใหญ่จะเป็นสมุนไพรล้ำค่า แต่เพียงชั่วครู่ ภายในห้องก็เปล่งประกายระยิบระยับไปด้วยของมีค่า
นางหยิบคทาหรูอี้หยกประดับทองขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แล้วถอนหายใจลึก ๆ ว่าตนเองก็ยังเป็นคนธรรมดา ชอบของที่แผ่กลิ่นอายความมั่งคั่งเช่นนี้ที่สุด
ชิวเย่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งหน้าม่านหลากสี ก่อนหยิบผ้าม่านลายดอกโบตั๋นสีแดงระเรื่อผืนหนึ่งส่งให้ตรงหน้า “นายหญิงชอบผืนนี้ไหมเจ้าคะ?”
เจียงซินเหลียนยื่นมือไปลูบ ดวงตาคู่งามกลับมองชิวเย่อ “ข้าชอบมาก”
นางชอบที่ชิวเย่อฉลาดเฉลียว รู้จักกาลเทศะ และลงมือได้อย่างเด็ดขาด ทำให้นางไม่ต้องเสียเวลาสั่งสอนอีก
ชิวเย่อเข้าใจความหมายของนายหญิงดี จึงก้มหน้าตอบอย่างนอบน้อมว่า “การได้อยู่รับใช้ข้างกายนายหญิง เป็นเกียรติของบ่าวเจ้าค่ะ”
【โฮสต์ คุณแตกต่างจากเจ้าของร่างเดิมมากขนาดนี้ ชิวเย่อฉลาดถึงเพียงนั้น นางต้องสงสัยแน่ ๆ!】086 กังวลใจ
“ต่อให้พวกเขาสงสัย ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี” ต่อให้พูดออกไปแล้วจะทำอะไรนางได้?
ถึงจะเล่าเรื่องภูตผีปีศาจให้คนทั้งโลกรู้ แต่พวกเขาก็ยังอยู่ในกำมือนาง อยากให้มีชีวิตก็มีชีวิต อยากให้ตายก็ตาย
“พวกขันทีและนางกำนัลติดตามนายหญิงก็เพื่ออนาคต ชิวเย่อเองก็เป็นคนรู้จักกาลเทศะมาก”
เมื่อเปลี่ยนเครื่องตกแต่งภายในห้องใหม่หมด จากเดิมที่เรียบง่ายสงบงาม ก็กลายเป็นหรูหราประณีต
จู่ ๆ เจียงซินเหลียนก็นึกถึงชื่อที่ได้ยินในวันนี้ จึงถามระบบว่า “อัครมหาเสนาบดีจวงคนนั้นเป็นใคร?”
【โฮสต์ไม่ได้อ่านเนื้อเรื่องให้ละเอียดจริง ๆ ด้วย】086 บ่น
【เขาชื่อจวงเฮ่อหมิง เป็นอัครมหาเสนาบดีแห่งราชวงศ์ต้าจโจว ได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้ผู้เป็นพระเอก เป็นขุนนางเพียงคนเดียวที่ได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้เข้าออกวังได้ตามใจ จะกล่าวว่ามีอำนาจล้นฟ้าก็ไม่เกินจริง
ในเนื้อเรื่องเดิม เขาเป็นกำลังสำคัญที่ช่วยสนับสนุนนางเอกจ้าวเยว่หลีให้ขึ้นครองตำแหน่งฮองเฮา】
เจียงซินเหลียนประหลาดใจ “อัครมหาเสนาบดีผู้มีอำนาจล้นฟ้าหรือ?”
ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีก็แบ่งพระราชอำนาจออกไปอยู่แล้ว ยิ่งเป็นอัครมหาเสนาบดีที่มีอำนาจน่าเกรงขามเช่นนี้!
ฮ่องเต้ยังอนุญาตให้เขาเข้าออกวังได้ตามใจอีกหรือ? เซียวสวินเสียสติไปแล้วหรือไร? ไม่กลัวหรือว่าจวงเฮ่อหมิงจะเกิดความคิดชั่ววูบ ไม่สนใจชื่อเสียง แล้วชิงบัลลังก์ไปเสีย ถึงตอนนั้นแผ่นดินทั้งแผ่นก็จะเปลี่ยนไปแซ่จวง?
แต่...
“นางเอกจะกลับมาเกิดใหม่เมื่อไร?”
【คืนวันสิ้นปี ช่วงปลายปีนี้ ตอนนี้นางเอกยังรักใคร่ฮ่องเต้หมดหัวใจ แอบอยู่ในห้องเย็บถุงหอมเตรียมถวายฮ่องเต้】
เจียงซินเหลียน: ...
นางไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนพวกนี้คิดอะไรกันอยู่ ในเมื่อชอบเขา ก็ไม่ควรวางแผนสร้างความรู้สึกกับฮ่องเต้หรือ? อย่างน้อยก็ขอตำแหน่งให้ตัวเอง จะได้ไม่เสียเปรียบ
แต่เรื่องนี้ก็เตือนให้นางรู้ว่า อีกเพียงไม่กี่เดือนนางเอกก็จะกลับมาเกิดใหม่แล้ว นางต้องรีบไต่เต้าขึ้นไปถึงตำแหน่งเดิมในเนื้อเรื่องให้ทัน นั่นคือตำแหน่งเจาอี๋