อัลเลนเร่งให้รถม้าวิ่งเร็วขึ้นตลอดทาง กว่าจะกลับถึงคฤหาสน์ ห้องของเจียงซินเหลียนก็มืดสนิทแล้ว มีเพียงพ่อบ้านกับสาวใช้ที่ออกมาต้อนรับเขา
เขาถามอย่างร้อนใจว่า “มือของเจียงเจียงเป็นอย่างไรบ้าง มีเรื่องใหญ่โตอะไรไหม”
พ่อบ้านตอบให้เขาสบายใจ
อัลเลนผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ก่อนทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ไม่สนใจมารยาทของสุภาพบุรุษอีกต่อไป
เดิมทีพ่อบ้านตั้งใจจะถามเรื่องคุณหนูเจียงเจียง แต่พอเดินเข้าไปใกล้ก็พลันอุทานด้วยความตกใจ “คุณชายอัลเลน! ใบหน้าของคุณชายเป็นอะไรไปครับ!”
แม้ผิวของอัลเลนจะไม่ขาวกระจ่างใสเท่าเจียงเจียง แต่ก็ไม่ได้นับว่าคล้ำ รอยบนใบหน้าจึงเห็นเด่นชัดเป็นพิเศษ รอยฝ่ามือแดงบวมเล็กน้อย ดูน่ากลัวไม่น้อย
อัลเลนอธิบายอย่างไร้เรี่ยวแรง “ผมเผลอชนเข้าเอง”
พ่อบ้าน “...”
คุณชายจะลองเล่าให้ฟังหน่อยไหมครับว่าไปชนมือใครเข้า ถึงได้มีรอยฝ่ามืออยู่บนหน้าแบบนี้
เมื่ออัลเลนไม่อยากพูด พ่อบ้านก็ได้แต่กลืนความสงสัยกลับลงท้อง แล้วให้คนไปตามหมอ
หมอเพิ่งเอนกายลงนอนได้ไม่นาน ก็ต้องลุกขึ้นมาอีกครั้ง พลางบ่นงึมงำอยู่ในใจ
“เจียงเจียงกลับมาแล้วทำอะไรบ้าง พูดอะไรบ้าง” อัลเลนถาม
พ่อบ้านตอบตามจริง “ตอนคุณหนูเจียงเจียงกลับมา เธอโกรธมากครับ พอหมอจัดกระดูกข้อมือให้เข้าที่แล้วก็กลับห้องไป แถมยังสั่งผมไว้เป็นพิเศษว่าไม่อนุญาตให้คุณชายเข้าห้องของคุณหนู”
“โธ่...” อัลเลนกุมใบหน้าอย่างเจ็บปวด “ผมจบเห่แล้ว”
พ่อบ้านเองก็สงสารเขา จึงปลอบว่า “คุณชายอัลเลนทำให้คุณหนูโกรธ ก็ไปขอโทษและอธิบายให้คุณหนูฟังดี ๆ เถอะครับ คุณหนูต้องให้อภัยคุณชายแน่”