ฟูจื่อกล่าวจบก็นั่งลง ทว่าหลูหลินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ร่างตั้งตรงดุจลำไผ่ ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยของฟูจื่อฉายแววฉงน
เห็นหลูหลินก้มคำนับฟูจื่ออย่างลึกซึ้งอีกครั้ง
“ฟูจื่อ”
“สิ่งที่ข้ากล่าวไปเมื่อครู่ เป็นเพียงความเห็นตื้นเขินส่วนตัวของผู้เยาว์”
“แท้จริงแล้ว เรื่องเหตุใดจึงต้องอ่านหนังสือนั้น ผู้เยาว์ยังมีอีกแนวคิดหนึ่ง”
หลูหลินหยุดไปครู่หนึ่ง ไตร่ตรองถ้อยคำอยู่พักหนึ่ง
“แนวคิดที่...เน้นประโยชน์ในทางปฏิบัติมากกว่า”
ประโยชน์ในทางปฏิบัติ
เด็กน้อยวัยหกขวบจะเข้าใจได้อย่างไรว่าสิ่งใดเรียกว่าประโยชน์ในทางปฏิบัติ ฟูจื่อยิ่งฉงนใจขึ้นไปอีก
ท่านมิได้เร่งรัด เพียงมองหลูหลินเงียบ ๆ รอฟังคำกล่าวต่อไป
สายตาของหลูหลินค่อย ๆ กวาดผ่านใบหน้าเยาว์วัยใต้แท่นบรรยาย ซึ่งบางคนยังงุนงง บางคนสับสน
“โอรสสวรรค์ยกย่องผู้กล้าหาญปราดเปรื่อง บทประพันธ์สั่งสอนพวกเจ้า”
“กิจทั้งปวงล้วนต่ำต้อย มีเพียงการศึกษาที่สูงส่ง”
เมื่อบทสุดท้ายจบลง ทั้งห้องเรียนก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
“กิจทั้งปวงล้วนต่ำต้อย มีเพียงการศึกษาที่สูงส่ง...”
บนที่นั่งประธาน ฟูจื่อเคี้ยวถ้อยคำบทสุดท้ายซ้ำไปซ้ำมา แววตายิ่งเปล่งประกายเจิดจ้า
“บทกวีนี้มีชื่อว่าอะไร?”
“เหตุใดผู้เฒ่าจึงไม่เคยได้ยินมาก่อน?”
หลูหลินมีสีหน้าสงบนิ่ง ตอบอย่างไม่ถ่อมตนและไม่หยิ่งผยอง
“เรียนฟูจื่อ บทกวีนี้มีชื่อว่า ‘ชวนเรียน’”
“‘ชวนเรียน’...”
ฟูจื่อชราพึมพำกับตนเอง ประกายในดวงตาพลันสว่างวาบ
“ช่างเป็นบท ‘ชวนเรียน’ ที่ยอดเยี่ยมนัก!”
“เจ้าได้ยินบทกวีนี้มาจากที่ใด?”
ที่แท้ฟูจื่อผู้นี้มิใช่บัณฑิตเฒ่าธรรมดาในชนบท ท่านมีนามว่าเสิ่นชุนฟาง เคยดำรงตำแหน่งรองเสนาบดีกระทรวงพิธีการแห่งต้าเซี่ย เป็นขุนนางใหญ่ในราชสำนัก