ยามฉลูแปดส่วน ความมืดมิดเหมือนหมึกหลั่งท่วมฟ้า
ในห้องบัญชีหลังสวนของสำนักเงิน ซุนเต๋อไห่กำลังกุมบัญชีร่วมกับบ่าวสนิท
ลูกกะจากลูกชิ้นเคาะกันเป็นพัลวัน แต่เสียงหมาเห่าในสวนหลังกลับเงียบกริบลงเสียฉับพลัน
ซุนเต๋อไห่ซึ่งช่วงนี้อกสั่นขวัญหนีวาดตื่นตัวลุกขึ้นทันควัน
"ออกไปดูซิว่าใครมา!"
คำยังไม่ทันขาดสุด ประตูห้องบัญชีถูกเท้าสังหารกระแทกจนเปิดโล่ง!
เหล่ายามโทษถือดาบสั้นวาวโร่รุมเข้ามาราวกับผึ้งตื่น พลังอาฆาตคุกรุ่นจนสะทกสะท้าน
"สำนักตรวจเงินราชการมาเก็บคดี! ทุกคนหมอบคว่ำหน้า ประสานมือไว้ท้ายทอย!"
บ่าวสองขาอ่อนปวกเปียก ล้มฟุบลงกับพื้นทันที
แต่ซุนเต๋อไห่คนเคยผ่านพายุฝนมาแล้ว ฝืนสุขุม ประสานมือคำนับ "ท่านทั้งหลาย ไม่ทราบว่าสำนักตรวจเงินราชการลอบเข้าเรือนข้ายามดึกเช่นนี้ มีหนังสืออนุญาตหรือ..."
"เพี๊ยะ!"
ทะเบียนบัญชีเล่มหนาจากมือนายซางถูกสะบัดฟาดเข้าที่หน้าซุนเต๋อไห่เต็มแรง
"ซุนเต๋อไห่! เดือนสิบสองปีกลาย เจ้าทำเรื่อง 'จำนองลม' ให้โจวปิ่งแปดหมื่นแปด เอาข้างกรมราชการเป็นคนตาบอดงั้นรึ!"
สมองซุนเต๋อไห่วูบฮือ
"ข้าวเก่าสุมข้างเดียวกันที่เน่าเหม็นนั่น ที่สำนักเงินสื่อไห่พึ่งถูกจำนองไป มาถึงมือเจ้ากลับปรากฏตัวเป็นหลักทรัพย์จำนองได้อีกแปดหมื่นแปด! นายซุน เจ้าสำนักเงินนี่จำนองหินเป็นทองได้จริงหรือ! เงินทั้งหมดนี้มาจากไหน!"
นายซางไล่ต้อนทีละก้าว ข้อเท็จจริงทีละเรื่องสองเรื่องล้วนเป็นความลับที่มีแต่ซุนเต๋อไห่เท่านั้นที่รู้ ฟังแล้วเย็นยะเยือกไปทั้งร่าง ริมฝีปากสั่นเครือ พูดแม้สักคำไม่ออก
บ่าวที่หมอบอยู่กับพื้นอดทนแรงกดดันนี้ไม่ไหวอีกต่อไป หัวปักหัวปำชี้ไปที่กระเบื้องหินใต้ตัว
"อยู่...อยู่ข้างใต้นั่น...ทั้งหมดอยู่ข้างใต้..."
ยามโทษสองคนรีบเข้าไป ใช้ฝักดาบงัดกระเบื้องขึ้น ปรากฏหีบเหล็กสีดำสนิทเบื้องล่าง
เมื่อหีบถูกเปิดออก สิ่งที่วางเรียงรายเป็นระเบียบภายในมิใช่ทองคำเงิน แต่เป็นกองเอกสารเรียงรายเป็นหมวดหมู่