ใต้ราตรีมืดมน ถนนหลวงของเมืองหลินอานไร้ผู้คนสักคน
ไม่ช้า รถม้าของโจวปิ่งก็มาจอดหน้าคุ้มผู้ว่าราชการเมืองหลินอาน
โจวปิ่งกระโดดลงจากรถม้า ตีประตูราวกับคนบ้า
ผู้เปิดประตูคือคนเฝ้าประตูของคุ้มผู้ว่าราชการ
เมื่อเห็นสภาพของโจวปิ่งเช่นนี้ ใบหน้าคนเฝ้าประตูกลับไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เอียงตัวขวางประตูไว้
“ท่านเจ้าโจว ขอเชิญกลับเถอะเพคะ”
“ข้าต้องพบท่านผู้ว่าราชการ! ข้ามีเรื่องด่วนรอบควัน!” โจวปิ่งผลักคนเฝ้าประตูทิ้ง เตรียมพุ่งเข้าไปข้างใน
แต่คนเฝ้าประตูมั่นคงเด็ดเดี่ยว ขวางโจวปิ่งไว้แน่นหนา “ท่านผู้เป็นเจ้าของหม่อมน้อยสั่งไว้ว่า แม้เรื่องจะใหญ่โตสุดประมาณ ก็คอยให้ถึงรุ่งสางก่อนจึงว่ากล่าว”
โจวปิ่งคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายไว้ ดวงตาแดงก่ำ
“พูดเหลวไหล! ข้าคือน้องเขยผู้เป็นเจ้า! หลบไป!”
คนเฝ้าประตูปล่อยให้เขาจับคอเสื้อ ไม่ขยับแม้สักนิด
ชั่วขณะนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถือโคมไฟ เดินออกมาจากเรือนในอย่างเงียบเชียบ
โจวปิ่งเห็นหัวหน้าบ่าวคนสนิทของพี่เขยมาเอง จึงคลายใจ เตรียมจะเปิดปาก แต่เห็นบ่าวใหญ่โบกมือส่งสัญญาณให้คนเฝ้าประตูถอยไป
จากนั้นจึงหันมาหาโจวปิ่งอย่างเชื่องช้า โค้งตัวเล็กน้อย “ท่านเจ้าโจว ยามค่ำลึกแล้ว ขอเชิญกลับเถอะเพคะ”
“ข้าต้องพบพี่เขย!”
บ่าวใหญ่คนสนิทเงยหน้าขึ้น แสงโคมอันริบหรี่ส่องเผยใบหน้าหนักอึ้ง “ท่านผู้เป็นเจ้ามีถ้อยคำให้หม่อมน้อยถ่ายทอด”
“ท่านว่า เรื่องปลอมตราประทับของกระทรวงได้กระทบถึงหูกองขนส่งภาษีและสำนักตรวจเงินราชการแล้ว เรื่องนี้เลยกุศลทองก็ไถ่มิได้อีกต่อไป”