คุ้มหลิว
ไอเย็นแห่งฤดูใบไม้ร่วงเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ยามเย็นสวนชิงซินถูกฉาบด้วยขอบสีทองอ่อนจาง
ผู้จัดการหวังยืนก้มมืออยู่เบื้องหน้าฮูหยินหลิว กำลังรายงานค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ของคุ้มเมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงอย่างละเอียดถี่ถ้วน
“ฮูหยิน ผ้าที่จัดซื้อไว้ตัดเสื้อผ้าฤดูหนาว ถ่านที่สำรองไว้ใช้ผ่านฤดูหนาว รวมถึงค่าใช้จ่ายของบ่าวไพร่ตามที่ต่าง ๆ ล้วนตรวจสอบบัญชีเรียบร้อยแล้วขอรับ”
ฮูหยินหลิวยกถ้วยชาขึ้น ใช้ฝาถ้วยเขี่ยใบชาที่ลอยอยู่เบา ๆ แล้วพยักหน้า
ผู้จัดการหวังเป็นคนที่นางพามาจากบ้านเดิม ตระกูลหวังรับใช้นางมาหลายชั่วอายุคน เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ฮูหยินหลิวจึงไม่เคยซักไซ้มากนัก
“เห็นทีจะเข้าฤดูใบไม้ร่วงในไม่ช้าแล้ว การซื้อกิจการร้านทำน้ำแข็งในตอนนี้จะเร็วเกินไปหรือไม่ ทางคุ้มเองก็ยังไม่มีแผนการออกมา”
“เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน” ฮูหยินหลิวกล่าวอย่างใจเย็น
เรื่องนี้ยังไม่ได้ปรึกษากับหลูหลินเด็กคนนั้น อีกอย่างฤดูใบไม้ร่วงก็ใกล้เข้ามาแล้ว เวลายังพอมี
“เรื่องที่ให้ไปจัดการในหมู่บ้านเซี่ยเหอ เป็นอย่างไรบ้าง”
“จัดการเรียบร้อยแล้วขอรับ”
“บิดามารดาของหลูหลินล้วนเป็นคนซื่อสัตย์และรู้จักวางตัว พอเห็นพวกเราเข้า ก็คิดว่าหลูหลินก่อเรื่องในคุ้ม ตกใจจนเกือบจะคุกเข่าลงตรงนั้น”
“หลังจากอธิบายจุดประสงค์และยกของรางวัลที่ท่านมอบให้ลงมาทีละชิ้น นางจึงกล้าเชื่อ กอดข้าวสาร แป้ง และผ้าเหล่านั้นไว้ ร้องไห้จนแทบเป็นสายธารน้ำตา เอาแต่กล่าวถึงความเมตตาของนายหญิงไม่หยุด”
มุมปากของฮูหยินหลิวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา
ผู้จัดการหวังพูดจบแล้วกลับมีท่าทีลังเล อดถามขึ้นมาประโยคหนึ่งไม่ได้