รุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งสาง
ภายในโถงใหญ่ของหน่วยตรวจตรา
หลูหลินยืนอยู่หน้ากระจกเงาสัมฤทธิ์ จัดการชุดเครื่องแบบขุนนางให้เรียบร้อย สายรัดหยกรัดพอดีตัว ท่วงท่ายืนตรงสง่างาม
เซียวหยวนซานยืนรอบข้าง แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความรู้สึกไม่สบายใจในใจทำให้ต้องพูดขึ้นเบา ๆ ว่า "ท่าน วันนี้มีการประชุมเช้า ข้ากลัวว่า... ข้ากลัวว่าคนที่มาจะไม่ได้มาด้วยความดีนัก!"
"คืนวานมีเสียงลือกันแล้ว พวกที่อยู่ในสำนักอนากรได้ร่วมมือกับขุนนางกว่าสิบคน กำลังจะเปิดฉากขึ้นในที่ประชุม"
หลูหลินแขวนตราสัญลักษณ์ของหน่วยตรวจตราไว้ที่เอว ท่าทีไม่รีบร้อน ไม่ชักช้า
"รับทราบแล้ว"
สีหน้าเป็นปกติ ยังมีเวลาพอที่จะยิ้มให้ตัวเองในกระจกแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ความสงบเสงี่ยมเช่นนี้ทำให้เซียวหยวนซานรู้สึกไม่มั่นใจยิ่งกว่าเดิม
ท่านของข้านี่ แม้ว่าหน่วยตรวจตราของพวกเราจะได้รับความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดินี แต่พระองค์ก็ยังต้องพิจารณาดุลยภาพในราชสำนักอยู่นี่!
ทำไมจึงไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลยนะ!
หรือว่า ท่านจะมีแผนสำรองที่ข้าไม่รู้อยู่บ้าง?
................
พระโรงไท้เหอ
เหล่าขุนนางฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารยืนประจำสองข้าง เงียบสงัดไร้เสียงใด ๆ
แตกต่างจากวันปกติ วันนี้บรรยากาศในวิหารดูจะแปลกไปเป็นที่เห็นได้ชัด
สายตาต่าง ๆ ทั้งแบบต้องการจะสำรวจ ต้องการจะเห็นความล้มเหลวของผู้อื่น หรือต้องการจะรู้เรื่องนี้มากขึ้น หรือห่วงใย ต่างตกอยู่บนตัวหลูหลินบ้างเป็นบางครั้ง
บนบัลลังก์มังกร จักรพรรดินีเจาหนิงทรงฉลองพระองค์ฉลองพระองค์มังกร พระเนตรเข้มลึกกวาดมองข้ามเหล่าขุนนางที่ยืนอยู่เบื้องล่าง ชะลอสายพระเนตรเล็กน้อยเมื่อผ่านตัวหลูหลิน
จากนั้นจึงทรงพยักหน้าเบา ๆ ให้เกาเยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เกาเยาที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะเสวยพระราชทานได้รับพระราชทานอนุญาตจากจักรพรรดินีเจาหนิง จึงประกาศเสียงดัง
"มีเรื่องก็เข้าทูลเสนอ ไม่มีเรื่องก็ถอดความเฝ้าแทนพระองค์"