นอกด่านเยี่ยนเหมินกวน พายุทรายพัดพากลิ่นคาวเลือด ส่งเสียงหวีดหวิวดังประดุจร่ำไห้
ใต้ม่านฟ้าสีเลือด ปราการใหญ่ทั้งหลังได้กลายเป็นแท่นบูชาแห่งเนื้อเลือดมหึมา แผ่กลิ่นอาถรรพ์และความอัปมงคลออกมา
ซวินไฉนำทัพทหารใหม่ที่เหลือรอดเพียงไม่กี่พันนาย ฝ่าดงศัตรูพุ่งเข้าหากำแพงเมืองที่ส่องแสงแดงอาบณิสังนั้น
ตลอดเส้นทาง นักตายทหารพลีแห่งพระตำหนักฉางเชิงผุดขึ้นจากเงามืดนับไม่ถ้วน บ้าคลั่งขวางกั้น
"ฆ่า!"
หลี่หูแขนข้างเดียวแกว่งดาบรบ ฟันคอศัตรูสามนายพร้อมกัน คราบเลือดเดือดกระเด็นเต็มตัว
เขาหันกลับมามองแสงเลือดที่พุ่งทะยานขึ้นจากในเมือง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตาและเลือด ตะโกนกระหึ่มจนเสียงแหบขาด "เหล่าพี่น้อง! ข้างในเมืองยังมีบิดามารดาและญาติพี่น้องของพวกเรา! ฆ่า!"
ในหลุมลึก พระอาจารย์ฮุ่ยหมิงนั่งพับพระเพลา มองกองทหารใหม่ที่ปรานดังมารบ้า ริมฝีปากแตะรอยเยาะเย้ย
"พวกมดไร้ค่าอย่างเจ้า คิดจะทำลายมหากิจของพระองค์หรือ?"
พลังสีแดงเข้มรอบกายพลั้งขึ้นอีกครา แรงกดดันอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออกปกคลุมทั่วสนามรบ
ชั่วขณะนั้นเอง เสียงเอื้อนยาวดังก้องมาจากขอบฟ้า!
ลำแสงพุ่งรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า ฉีกม่านฟ้าสีเลือดร่วงลงมาจากแดนฟ้า ตกลงหน้าขบวนทัพทหารใหม่!
คลื่นลมม้วนวน ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
หลูหลินหันหลังให้เหล่าทหาร ก้าวออกจากม่านฝุ่น
ซวินไฉมองดวงจำที่คุ้นเคยนั้น หนังตาแดงช้ำขึ้นทันที
"ท่านหลู! ท่าน... ท่านกลับมาแล้วสินะ!"
หลูหลินหันกายช้า ๆ กวาดสายตามองทุกคน
"ข้าเคยให้สัตย์ว่า จะร่วมกับท่านทั้งหลายปกป้องเมืองเยี่ยนเหมิน"
"วันนี้ คือวันแห่งการชดใช้คำสัญญา!"