นอกด่านด่านเยี่ยนเหมินกวน ภายใต้สายตาของกองทัพพันธมิตรนับแสนและเหล่าทหารกองทหารใหม่
หลิวกงกับเสิ่นชุนฟางยืนอยู่กลางอากาศ เงาร่างทั้งสองค่อย ๆ จางใสขึ้นทีละน้อย
ทั้งสองมองหน้ากันครั้งหนึ่ง ในดวงตาเหลือเพียงความหลุดพ้นสบายใจ
"เฒ่าหื่น ชาตินี้ที่ข้าได้ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ้า ก็ไม่เสียที" หลิวกงยิ้มเหยเก
"เฒ่าเจ้าเถอะ ต่อจากนี้ก่อนถึงหน้านรนพบกันขอให้ได้ทะเลาะปากกันต่อไป" พูดจบ เงาของเสิ่นชุนฟางก็บางเบาประดุจควันบุหงัน
เมื่อเสียงสุดลง ร่างทั้งสองก็กลายเป็นประกายแสงกระจายหายไปในหมู่ฟ้ามหาสมุทร
เหลือเพียงเงาสองร่างที่รวบรวมจากปราณอักษรบริสุทธิ์ โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งทอดไปยังทิศด่านด่านเยี่ยนเหมินกวน
"ท่านหลิว! ท่านเสิ่น!"
ห่างออกไปสิบกว่าลี้จากด่านด่านเยี่ยนเหมินกวน ซุนไฉเห็นภาพนี้ด้วยตาตัวเอง ขอบตาแดงก่ำ
อยู่กับหลูหลินมานานเช่นนี้ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหลิวกงและเสิ่นชุนฟางหมายความว่าอย่างไรกับหลูหลิน
"อภัยบุญรับส่งท่านหลิว! อภัยบุญรับส่งท่านเสิ่น!"
เหล่าทหารกองทหารใหม่นับพันดวงหลัง ร้องอาลัยพร้อมกันเป็นเสียงเดียว
ช่วงเวลานั้นเอง ในหลุมลึก พระอาจารย์ฮุ่ยหมิงฝืนดิ้นรนค่อย ๆ ลุกขึ้นทีละนิด
บาดแผลที่อกแม้หนักหนา แต่ยังไม่ถึงกับถึงตาย
พระอาจารย์ฮุ่ยหมิงเห็นภาพนี้ ริมฝีปากแตกยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง
"น่าเสียดาย...... เจ้าทั้งหลายยังมาช้าเกินไป...."
"เครื่องสังเวยด้วยเลือด..... สำเร็จเรียบร้อยแล้ว......"
เสียงเพิ่งจบ!
ม่านฟ้าสีเลือดที่คลุมด่านด่านเยี่ยนเหมินกวนทั้งหมด กลับเกิดบิดเปลี่ยวอย่างรุนแรงขึ้นทันที!
ภายในเมือง แสงเสาสีเลือดที่หนาใหญ่กว่าแต่ก่อนนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานขึ้นฟ้า หลั่งไหลหมู่หมู่เข้าสู่ม่านฟ้าอย่างบ้าคลั่ง!
แสงเสาแต่ละแท่ง ล้วนหมายถึงชีวิตที่มีลมหายใจหนึ่งดวงที่ดับสูญไปโดยสิ้นเชิง!
ซุนไฉและพวกจ้องมองเข้าไปในเมืองผ่านแสงสีเลือดอย่างไม่กะพริบตา
บนถนน ศพแห้งกราบระโหยกองซ้อนกันเต็มไปหมด ด่านยิ่งใหญ่ที่เคยรุ่งเรืองสง่างาม บัดนี้ประดุจนรกภูมิเก้านรก เงียบงันราวป่าช้า