ภายในแกนกลางเครื่องสังเวยด้วยเลือด ณ ด่านเยี่ยนเหมินกวน
ภายในร่างของหลูหลิน กระดานทรายจิ่วซานเหอหลังจากกลืนกินพลังงานจากพิธีบูชาด้วยเลือดที่ไหลย้อนกลับเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ลวดลายภูเขาแม่น้ำบนพื้นผิวก็ระเบิดแสงสีขาวสว่างไสวอีกครั้ง!
หึ่ม!
เจตจำนงอันกว้างใหญ่หาที่สุดมิได้ซึ่งเก่าแก่และหาได้ยากกว่าครั้งใดๆ ก่อนหน้านี้ ได้ข้ามผ่านกาลเวลานับหมื่นสมัย ปรากฏกายลงมาอย่างกะทันหัน!
"เจ้าเด็กน้อย....."
เสียงหนึ่งคลุมเครือไม่ชัด หอมกลิ่นความแก่กล้าร่ำไป ดังก้องขึ้นในภูมิสติของหลูหลิน
“ในที่สุด.....ก็รอเจ้ามาถึงแล้ว.....”
ชั่วขณะต่อมา หลูหลินรู้สึกเหมือนทั้งตามืดมิด จิตสำนึกถูกพลังบางอย่างที่ขัดขืนมิได้ดึงออกจากร่างในพริบตา แล้วถูกดึงเข้าสู่มิติโกลาหลอันไร้ขอบเขต!
ภาพลวงตามากมายนานัปการ ผุดพร่างผ่านต่อหน้าด้วยความเร็วรุ่งร่าง
ในเศษภาพเหล่านั้น หลูหลินมองเห็นยุคป่าเถื่อนโบราณ หมื่นเผ่าพันธุ์ตั้งตนขึ้นมากมาย สัตว์ยักษ์ครอบครองแผ่นดินอย่างเอกเกรียง
เห็นภูเขาทอดฟ้าทั้งเก้าลูก สูงตระหง่านจนคำบรรยายใดไม่อาจพรรณนา กดทับสี่ขั้วฟ้าดินเอาไว้
ภาพโบราณอันหนึ่งแล้วภาพหนึ่งแล่นผ่านไป
ท้ายที่สุด ภาพก็หยุดนิ่งค้าง
ร่างมัวด้านหนึ่งสูงตระหง่านจนหยั่งถึงฟ้า ถืออาวุธโบราณชิ้นหนึ่งไว้ในมือ กำลังเผชิญหน้ากับร่างอีกหนึ่งที่ยิ่งใหญ่เทียบเท่า
“หลีหวง!” เงาร่างพร่ามัวปล่อยเสียงคำรามกระหึ่มฟ้าดิน
“เจ้าบังอาจใช้สรรพสัตว์ทั้งปวงเป็นเครื่องสังเวย พลิกผันความตายให้กลับคืนชีพ แสวงหาความเป็นอมตะอันว่างเปล่าเลื่อนลอย! หนทางแห่งมนุษย์จะไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้น!”
เงาม่านที่ถูกเรียกว่าหลีหวงยิ้มจาง ๆ:
“อุดมการณ์อันเน่าเสียอย่างนี้ นานแล้วที่ควรถูกยุคสมัยทิ้งไปแล้ว”
เสียงพูดเพิ่งเงียบลง ทั้งสองคนก็ปะทะกันอย่างดุเดือดราวจะทำลายล้างทั้งฟ้าดิน
ท้ายที่สุด ร่างมัวเลือนก็ถูกหลีหวงสร้างบาดเจ็บอย่างหนัก ร่างกายเริ่มพังทลายลงทีละนิ้ว