ภายในหอบัญชาการ กลับครอบคลุมไปด้วยความเงียบงันดั่งหลุมศพอีกครั้ง
มือของเหลยจ้านที่กำด้ามดาบแน่น ขยับตัวเย็นเฉียบทันที
หลินเสียว เจ้าอู่ และเฉินฟง ทั้งสามคนยิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกจนท้องน้อยหนาวสั่น
รังเกียจที่เผ่าแมลงรุกเข้ามาช้าเกินไป?
ภายนอกนั่นคือกองทัพเผ่าแมลงนับแสนล้าน! และยังมีแม่หมอกพันตาตัวหนึ่งที่ร่างกายใหญ่เทียบเท่าดวงดาวสายรุ้ง!
หากค่ายกลยังเปิดอยู่ ยังพออาศัยความได้เปรียบของพื้นที่ขวางกั้นการบุกของเผ่าแมลงเอาไว้ได้บ้าง
แต่เปิดดวงตาแห่งค่ายกลทั้งหมดแบบนี้ กระแสเผ่าแมลงจะท่วมแดนเทียนชวนในชั่วพริบตา!
ท่านผู้นี้คิดจะทำสิ่งใดกันแน่?
หลูหลินรวบรวมรอยยิ้มลง บรรยากาศทั้งตัวพลิกผันเด็ดขาด
ลึกล้ำ ครอบงำ องอาจไร้ขอบเขต
“แนวรับด่านที่สอง พวกเจ้ามีหน้าที่เพียงกำจัดเหล่าปลาที่รอดตายหลุดลอดไปทางปีกสองข้างเท่านั้น”
“ช่องว่างตรงหน้าทั้งสามช่อง”
“ข้าจะอุดมันเพียงลำพัง”
“ตราบที่ข้าไม่สั่ง ห้ามผู้ใดแทรกมือเด็ดขาด”
ลำพังคนเดียว อุดช่องว่างของดวงตาแห่งค่ายกลหลักทั้งสาม?
ลำพังคนเดียว รับกระแสเผ่าแมลงนับแสนล้านด้วยกำลังกาย?
เหลยจ้านมึนงงจนขาดใจ
เขายอมรับว่าหลูหลินเกรียงไกรยิ่งนัก สังหารเหล่าทหารกองหน้าของเผ่าแมลงภายในหมื่นลี้ได้ในพริบตา
แต่กำลังของมนุษย์ย่อมมีที่สิ้นสุด!
เผ่าแมลงนับแสนล้าน แม้ยืนนิ่งให้ฟัน ก็สามารถเหนื่อยตายอริยเต๋าสักคนได้อยู่ดี!
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีแม่หมอกพันตาที่คอยล่าเหยื่ออยู่นั่นด้วย!
“ท่านผู้เป็นใหญ่ ห้ามเด็ดขาด!”
เหลยจ้านร้อนใจถึงหัวปลายเท้า ปล่อยด้ามดาบ ก้าวยาวเข้ามาเพื่อทวงถามต่อ
“แม่หมอกพันตาอยู่ภายนอกนั่น ท่านเพียงลำพัง.....”
ถ้อยคำยังไม่จบ
ดวงตาของหลูหลินขยับเล็กน้อย กฎแห่งการทำลายล้างเส้นบางเบาพลันหมุนวนรอบกายอย่างเงียบงัน