ยามชี้ขาดระหว่างชีวิตกับความตาย
เหนือกำแพงดาวร้างแตกขึ้นไปในห้วงอากาศ บาดแผลยักษ์มหึมาฉีกออกโดยไร้สัญญาณใด ๆ
ชายหนุ่มในฉลองภาษาดำก้าวออกมาจากบาดแผลนั้นอย่างช้า ๆ
ชายหนุ่มสีหน้าสงบราบเรียบ ประสานมือไว้เบื้องหลัง ยืนนิ่งอยู่กลางห้วงอากาศ เผชิญหน้ากับมหาสมุทรเผ่าแมลงที่ดำทะมึน จ้องมองแม่แมลงพันเนตรนางใหญ่ที่กายสูงใหญ่เทียบดวงดาวรุ่ง
ผู้มาคือหลูหลิน!
ทันทีที่หลูหลินก้าวออกจากรอยแยกมิตินั้น
กายยุทธแห่งปฐมกาลก็ถูกปลุกให้ตื่นทันที
สนามพลังแห่งวิชายุทธแผ่ขยายออกไปรอบด้านโดยมีหลูหลินเป็นศูนย์กลาง
ภายในรัศมีหมื่นลี้
นาฬิกาแมลงที่แต่ก่อนกำลังคำรามกรีดกร้อยเสียสติพุ่งชนม่านอักขระอย่างไม่เกรงกลัว กลับแข็งค้างอยู่กับที่ทั้งกองทัพ
ไม่ว่าจะเป็นแมลงลอดดินที่กำลังกัดแทะม่านแสง แมลงเคียวดื่มเลือดที่โบกใบมีดกระดูก หรือแมลงพิษน้อยที่เตรียมระเบิดตัวเอง
ทันทีที่สนามพลังแห่งวิชายุทธกวาดผ่าน กฎแห่งการกลืนกินและกฎการสืบพันธุ์ในกายของมันก็สูญสิ้นความมีชีวิตในพริบตา
ปัง!
ร่างของแมลงลอดดินห้วงอากาศตัวหนึ่งระเบิดออกโดยไร้สัญญาณ กลายเป็นหมอกเลือดก้อนหนึ่ง
ต่อจากนั้น
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เสียงระเบิดถี่ยัดก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้าดวงดาวจนต่อเนื่องเป็นวงกว้าง
ภายในรัศมีหมื่นลี้ เหล่าแมลงพลีชีพนับร้อยล้านตน ระเบิดเป็นหมอกเลือดไล่รายต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ท้องฟ้าดวงดาวเหมือนถูกหัตถ์มหึมาปัดกวาดอย่างแรงกล้า ถูกลบออกไปทั้งผืนใหญ่
ไม่เหลือแม้แต่เศษผงเดียว สารสำคัญแห่งเลือดเนื้อทั้งปวงถูกสนามพลังแย่งชิงกลืนกินไปจนหมดสิ้น
หมอกเลือดนับไม่ถ้วนรวมตัวกันในห้วงอากาศ ไหลบ่าซึ่ง ๆ พุ่งเข้าสู่ร่างของหลูหลินอย่างบ้าคลั่ง
กฎแห่งการกลืนกิน กฎการสืบพันธุ์ แรงหนุนแก่นแท้ที่เผ่าแมลงดำรงอยู่ด้วย บัดนี้กลับกลายเป็นอาหารอันประเสริฐยิ่งของหลูหลินเสียเอง