ทางเดินภายในเรือแม่ยาวเหยียด
กองทัพเซียวยืนเรียงแถวเป็นระเบียบทั้งสองข้าง ห่างกันคนละสามก้าว
หลูหลินเดินตามนายทหารนำทางที่เช่ยเซียวเหยียนส่งมา ฝีเท้าก้าวไปราวร้อยก้าว ผ่านประตูเหล็กกล้าสามด่าน
ห้องบำเพ็ญห้องในสุดเปิดประตูแยกออกมาต่างหาก วัสดุของประตูแตกต่างจากด้านนอก หนาเป็นสี่เท่าของประตูห้องธรรมดา ผิวนอกฝังลวดลายเรียงแน่นเต็มไปหมด เมื่อญาณของหลูหลินกวาดผ่านไป กลับถูกสะท้อนกลับมา
ม่านพลังกั้นแห่งกฎแห่งธรรมชาติ
นายทหารนำทางหยุดยืนที่หน้าประตู วางฝ่ามือลงบนแผ่นจำแนกด้านข้างประตู ประตูห้องจึงแยกออกจากกลางไปทั้งสองข้าง
“ท่านหลู นี่คือห้องบำเพ็ญตนที่ได้รับการต้อนรับด้วยมาตรฐานสูงสุดของเรือแม่ องค์หญิงมีรับสั่งว่า ภายในสามวันห้ามผู้ใดรบกวนเด็ดขาด แม้แต่องค์หญิงเองก็ตาม”
หลูหลินพยักหน้า แล้วก้าวเข้าไปข้างใน
ประตูห้องปิดสนิทเบื้องหลัง การสอดส่องทุกอย่างจากภายนอก สิ้นสุดลง ณ จุดนี้
ห้องบำเพ็ญไม่กว้างนัก ยาวประมาณยี่สิบก้าว ไม่มีเครื่องประดับเกินจำเป็น
ตรงกลางพื้นลอยแพลตฟอร์มลายค่ายกลหนึ่งแผ่น สูงเหนือพื้นสามช่วงศอก
หลูหลินนั่งขัดสมาธิลงบนแพลตฟอร์ม
ก่อนอื่นหยิบแหวนที่เช่ยเซียวเหยียนมอบให้ออกจากอกเสื้อ แล้วส่งญาณเข้าไป
แผ่นหยกจารึกสิบเจ็ดแผ่นเรียงรายอย่างเป็นระเบียบในมิติของแหวน
หลูหลินแยกแผ่นหยกจารึกที่จารึกว่า “บันทึกลับของบรรพชนอริยเต๋า” ออกมาสามแผ่น
ทันทีที่มือแตะแผ่นหยกจารึก ญาณก็หลั่งไหลเข้าไป
สารสนเทศมหาศาลทะลักเข้าสู่สมองของหลูหลินทันใด มิใช่เพียงตัวอักษรและภาพเท่านั้น หากคือร่องรอยการหมุนเวียนของกฎแห่งธรรมชาติโดยตรง ที่เทลงสู่ญาณด้วยวิถีดั้งเดิมที่สุด