มิติพื้นที่ไม่ใช่สิ่งว่างเปล่า
มิติพื้นที่มีแรงตึง มีความหนาแน่น มีขีดจำกัดในการรับแรง
เมื่อแรงภายนอกบีบอัดมิติพื้นที่จนถึงขีดสุด มิติพื้นที่เองจะก่อแรงสะท้อนกลับ และจุดวิกฤตของแรงสะท้อนนั้นคือจุดเอกฐาน
จุดเอกฐานไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น หากคือสิ่งที่มิติพื้นที่ถูกบีบจนถึงขีดสุดแล้วก่อกำเนิดขึ้นเอง
การพับมิติพื้นที่เจ็ดชั้นของหาง โดยแท้จริงแล้วคือการนำมิติพื้นที่ก้อนเดิมมากดทับซ้ำแล้วซ้ำเล่า บีบให้จุดเอกฐานปรากฏ แล้วอาศัยจุดเอกฐานเป็นหลักยึดค้ำจุนโครงสร้างการพับทั้งหมด
พบจุดเอกฐานเมื่อใด การพับย่อมพังทลาย
เรื่องนี้หลูหลินทำได้แล้ว
แต่การเข้าสู่ประตูวิชาไม่ใช่แค่ค้นพบจุดเอกฐาน หากต้องสร้างจุดเอกฐานขึ้นด้วยตนเอง
หลูหลินเริ่มจำลองในทะเลญาณ
วิญญาณประสานรวมเป็นจุดเดียว ออกแรงกดลงสู่ห้วงว่าง
กด
การตอบรับจากแรงตึงชั้นแรกของมิติพื้นที่ส่งกลับมา เบาบางนัก วิญญาณของเขาทานได้
กดต่อ
ชั้นที่สอง
แรงตึงพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน วิญญาณเริ่มถูกผลักออกด้านนอก หลูหลินกัดฟันขืน บีบอัดต่อไป
ชั้นที่สาม
ความรู้สึกราวกับห้วงว่างถูกฉีกขาดแล่นขึ้นจากจุดนั้น พุ่งทะลุผ่านวิญญาณเข้าสู่จิตวิญญาณโดยตรง
ใบหน้าของหลูหลินซีดเผือดในชั่วขณะ ในทะเลญาณ จังหวะหมุนของผังดาราร้อยสำนักถูกแรงสวนกลับกระทบจนเสียจังหวะ วิถีดาวหลายดวงเคลื่อนเบี่ยงจากแนวเดิม ต้องใช้เวลานานจึงมั่นคงได้อีกครั้ง
ความปวดนี้ มาจากจิตวิญญาณโดยตรง
แรงสวนกลับของกฎแห่งมิติ รุนแรงตรงไปตรงมายิ่งกว่ากฎใด ๆ เพราะมิติพื้นที่เป็นฐานรากที่รองรับสรรพสิ่งเสียเอง