เบื้องบนหุบผาสะบัก ฟ้ากลับมาแจ่มใสอีกครั้ง
หลูหลินระงับแสงห้าสีที่แผ่ออกรอบกาย พลังปราณกลับคืนสู่ความสงบ เบื้องลึกของดวงตาคู่ต่างสีนั้น แสงสีเลือดจาง ๆ วาบผ่านเร็วจนไม่มีใครรู้ตัว
เขายืนนิ่งอยู่กลางอากาศ กวาดสายตามองหุบเขาเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยร่องรอยความพังยับ รับรู้ถึงพลังบางอย่างในกายที่แทบจะล้นออกมา
การกลืนกินภาพมารจิตทั้งหมด ทำให้ "ความเป็นไปได้" แห่งความหายนะ ความบ้าคลั่ง และความโหดร้ายทั้งปวง กลายเป็นสารอาหารบริสุทธิ์ วิญญาณและพลังที่บกพร่องไม่เพียงถูกเติมเต็มจนกลับคืน ยังก้าวขึ้นอีกขั้นจากจุดสูงสุดเดิม
หวังเซี่ยลอยอยู่ไม่ไกล มองดูแผนหลังของหลูหลิน จิตใจสั่นคลอน
วาจาสัตย์เป็นจริงเมื่อครู่นี้ คิดเพียงหนึ่งก็ทำให้เงาวิญญาณผีร้ายทั่วฟ้าหยุดนิ่ง แล้วพลิกฝ่ามือกลืนกินหลอมรวมจนสิ้นสุด — ภาพเหตุการณ์นั้นได้ล้ำเลิกความเข้าใจของเขาไปแล้วทั้งหมด
นี่... มันคือระดับที่หยาดเยื่อใยมนุษย์จะไปถึงได้จริงหรือ?
แม้อัครปราชญ์ก็คงไม่เกินไปกว่านี้นัก!
แต่โลกต้าเซี่ย จะยอมให้ใครก้าวสู่ขั้นอัครปราชญ์ได้อย่างไร?
หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่า "เลขเดิมพันนอกคณา" กันแน่?
เบื้องล่าง จากเกราะอกของหุ่นกลยักษ์ ม่อเหยียนก้าวออกมา
นางตัดการเชื่อมต่อกับแกนกลางของหุ่นกล เพคะซีดซีเช่นกัน การควบคุมหุ่นกลขนาดมโหฬารเช่นนี้ ย่อมสิ้นเปลืองกำลังของนางไม่น้อย
นางเงยหน้ามองหลูหลินกลางอากาศ แววตาซับซ้อน
เงียบงันอยู่ชั่วนาน ม่อเหยียนจึงเอ่ย: "เจ้าผ่านบททดสอบแล้ว ข้าจะปฏิบัติตามคำสัญญา"
สิ้นคำ นางยกมือร่ายคาถา
เศษหยกที่ฝังอยู่ที่เกราะอกของหุ่นกลทองสัมฤทธิ์สูงถึงร้อยเมตร ส่งเสียงกึกก้อง คลาดจากตัวหุ่น กลายเป็นแสงพราวพุ่งไปหาหลูหลิน