กองทัพเงาทั้งหมดที่ได้รับคำสั่ง ทิ้งการปะทะกับหวังเซี่ยทันที บิดทิศทางพุ่งเข้าหาหุ่นกลไกยักษ์ที่ยืนสูงสะพายเทือกฟ้าจากทุกสรรพด้าน!
คืบ! คืบ! คืบ!
หุ่นกลไกสัมฤทธิ์สูงเกินร้อยเมตร ไม่ถอยกลับขึ้นเดินหน้า ดุจเทพสงครามที่ก้าวออกจากตำนานโบราณ ทุกหมัดที่ฟาดลง ล้วนแบกพลังสยองที่จะสั่นสะเทือนภูเขาแม่น้ำให้แตกสลาย
ที่ซึ่งปลายหมัดผ่านลงไป อากาศถูกอัดจนแตกกระจายเป็นเสียงระเบิดกึกก้องจนหูหนวก
เงาดำเป็นหย่อมเป็นแห่ง ถูกหมัดยักษ์บดขยี้จนแหลกละเอียด กระจายกลายเป็นหมอกดำ
ทว่าหมอกดำเหล่านี้ดูเหมือนไร้ปลายสิ้นสุด
เพียงถูกบดแตกไป หมอกดำข้างหลังก็ม้วนไหวรุนแรง แวบเดียว เงาใหม่ก็ประกอบร่างขึ้นมาอีก แล้วดุดันไม่เกรงตายพุ่งเข้าใส่หุ่นกลไก
ม่อเหยียนนั่งพับเพียบอยู่ในแกนกลางควบคุม ใบหน้าซีดขาว น้ำเหงื่อไหลซึมบนหน้าผาก
หุ่นกลไกแม้จะเกรียงไกร แต่การควบคุมสิ่งประดิษฐ์ที่เหนือกว่าขอบเขตของตนเอง ย่อมเปลืองจิตใจอย่างมหาศาล
ม่อเหยียนขบฟันแน่น แววตาลุกโชน
"อยากจะกินเวลาให้ข้าหมดแรงหรือ? ความฝันเถื่อน!"
เอ่ยจบ หุ่นกลไกก็คำรามลั่น เปลวเพลิงสีนิลเขียวในดวงตาพุ่งพยานขึ้น แขนโลหะส่างไหวเร็วและรุนแรงยิ่งขึ้น!
อีกด้านหนึ่ง สถานการณ์ของหวังเซี่ยก็ไม่เป็นรองกัน
ถูกเงาร้ายเกรียงไกรกว่าสิบดวงที่ทรงพลังเทียบเท่าขั้นปรมาจารย์อักษรล้อมกรอบแน่นหนา ไม่มีทางหลุดออก
"ไป!"
หวังเซี่ยส่งเสียงร้องเกรี้ยวกราด บันทึกธรรมนูญหลายร้อยแผ่นที่หมุนวนรอบกาย แปรเป็นแสงไหลสีเขียววับวาบ ประกอบขึ้นเป็นผังกระบี่ คลุมเงาดำทั้งสิบกว่าดวงไว้จนมิดชิด
ซี้ ซี้ ซี้!
ผังกระบี่หมุนวนรัว คมเฉียบที่ขอบธรณา สับเงาดำจนแหลกเหลวไม่เป็นชิ้น