นอกประตูเฮ่ยสุ่ยถัง สายลมแม่น้ำพัดปะทะใบหน้า
หลูเหิงเดินไปมาอยู่หน้าประตู สายตาแลชำเลืองมองไปยังบานประตูใหญ่ที่ปิดสนิทของเฮ่ยสุ่ยถังเป็นระยะ
“ไม่รู้คราวนี้ท่านรองจะยินยอมพบหรือไม่.....”
“ก๊กเรือขนส่งเป็นหมุดหมายสำคัญที่สุดในแผนของจั่วจือ”
บทเดียว ริ้วฝีเท้าก็ดังมา บานประตูเปิดออก
บุรุษแห่งก๊กเรือขนส่งที่เพิ่งเข้าไปส่งสารนั้นก้าวเท้ายาวออกมา เสียงก้องดั่งระฆังวัด “หัวหน้าหูที่สองมีคำสั่ง คืนนี้ที่ห้องเทียนแห่งโรงเตี๊ยมจวยเฟิง ขอเชิญเอกหลูมาพบปะสนทนา!”
“ขอบใจพี่น้องที่ช่วยถ่ายทอดข่าว” หลูเหิงอดความตื่นเต้นไว้เท่าที่จะทำได้แล้วประสานมือคำนับ
สำเร็จแล้ว!
จั่วจือนั่นแทบเป็นเทพไปแล้ว!
เพียงประโยคเดียวว่า “ฆ่าคนวางไฟคาดเอวด้วยเข็มขัดทอง” และอีกประโยคว่า “สร้างสะพานซ่อมถนนกลับไร้ซากศพ” ก็ทำให้หูอีเตาแผ่นเหล็กนั่นขยับได้จริง ๆ
นี่น่ะเชียวหรือคือหูอีเตา! อดีตนักปราชญ์ผู้เกลียดชังนักปราชญ์ด้วยกันมากที่สุด!
ความรู้สึกซาบซึ้งใจในท้องของหลูเหิงอาละวาด ฝีเท้าก็เบาดั่งลมพัด ขึ้นควบม้ามุ่งมายังทิศของสวนครึ่งหมู่
เสียงกีบม้าตะโกนผ่านถนนยาว ระหว่างนั้นหัวของหหลูเหิงก็หมุนวนอยู่กับอุบายของหลูหลินไปเรื่อย ๆ ยิ่งคิดยิ่งตกใจในพิษภัยของมัน
ดึงฟืนออกจากใต้หม้อ ปั่นกระแสเสียงเล่าลือ ล่องูออกจากรู.....ร้อยห่วงคล้องกันเป็นลูกโซ่ ทีละก้าวทีละแผน
อุบายระดับนี้ของจั่วจือ มันมองอย่างไรก็ไม่น่าใช่ซิ่วไฉที่เพิ่งออกจากกระบือเลขาเลย?
แม่กองเฒ่าที่หล่มลงในวงการราชการมาหลายปีชัด ๆ!
หหลูเหิงเต็มอกด้วยความฮึกเหิมผลักประตูรั้วของสวนครึ่งหมู่ออก