ครึ่งชั่วยามผ่านไป ภายในสวนครึ่งหมู่
เซิงยวนแห่งสมาคมสมาคมจื่อเฉียงกว่าร้อยคน มารวมตัวกันอยู่ในลานบ้านอย่างหนาแน่น จนลานที่ไม่กว้างนักแน่นขนัดไปหมด
เซิงยวนส่วนใหญ่ต่างได้ยินข่าวว่าหลี่เฮ่อถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสหน้าร้านเต๋อชางหลงมาแล้ว
ยามนี้ต่างรวมกลุ่มกันสองสามคน ส่งเสียงซุบซิบกันเบา ๆ เซิงยวนหนุ่ม ๆ แต่ละคนแสดงความโกรธแค้นเต็มใบหน้า
"ท่านพี่หลี่ช่างน่าสงสารยิ่งนัก กระดูกขาแทบหักคามือคน!"
"ต้องมีคนหลุดปากบอกความลับแน่ ๆ....."
"เรื่องนี้ต้องถามหรือ ถ้าไม่มีโจรในไม้สูง แผนจะรั่วไหลเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร!"
"หรือพวกเราจะไปฟ้องราชการกัน?"
"ฟ้องราชการ? เจ้าบ้าหรือเปล่านี่! ขุนนางกับพ่อค้าสมรสร้าง ไปฟ้องราชการเช่นนั้นไม่ใช่กระโดดเข้ากับดักด้วยตัวเองหรือ!"
"แล้วจะทำอย่างไร? ปล่อยมันไปเพียงเท่านี้หรือ? ให้ท่านพี่หลี่ถูกตีฟ้องเปล่า ๆ อย่างนั้นหรือ!"
เสียงซุบซิบอื้ออึงทั่วลาน ปนกันทั้งเปลวไฟแห่งความโกรธ และความอัปลักษณ์ไร้ทางสู้
เมื่อวานหลี่เฮ่อยังอยู่ร่วมสุขร่วมทุกข์กับพวกเขาอย่างปกติสุข แต่วันนี้กลับไม่รู้เป็นตาย....
หวงกวนยืนอยู่เบื้องหน้ากลุ่มคน มองดูใบหน้าที่แต่ละใบโกรธเกรี้ยวบ้าง ทุกข์ใจบ้าง ใจก็หมักหมมด้วยอารมณ์นานัปการ
ล้างคอแล้วตะโกนขึ้นเสียงสูง
"ท่านทั้งหลายโปรดสงบเสงี่ยม! จั่วจือมีเรื่องสำคัญจะแจ้งแก่ทุกท่าน!"
เสียงอึกทึกในลานค่อย ๆ สงบลง ทุกสายตาหันมามองหลูหลินผู้ยืนอยู่เคียงข้างหวงกวนพร้อมหน้ากัน
ต่างคิดว่าสิ่งที่หลูหลินจะกล่าว คงเป็นเรื่องของโจรในไม้สูง
แต่ละคนกลั้นหายใจ แสดงสีหน้าหนักอึ้ง
ทว่าเมื่อหลูหลินเปิดปาก กลับทำให้ทุกคนอึ้งงันไปทั้งลาน
เห็นได้ว่าใบหน้าของหลูหลินไม่มีเงามืดแม้แต่น้อย กลับมีรอยยิ้มปรากฏ
"ท่านเพื่อนร่วมสำนักทั้งหลาย ข้ามีข่าวดีจะบอกแก่ทุกท่าน"