ยามเสี้ยววินาทีเฉียดตาย!
เห็นได้ชัดว่า หลูหลินสอดมือเข้าไปในอกเสื้อ แล้วคว้ากล่องผ้าทอออกมา
บนกล่องผ้านั้น ปิดติดอยู่ด้วยกระดาษคาถาสีเหลืองสดใส ซึ่งประทับตราใหญ่ไว้หนึ่งดวง
เพี๊ยะ!
หลูหลินเปิดกล่องผ้าออกโดยหน้าเรียบเฉย
เบื้องในกล่อง พู่กันเนื้อขาวเนียนส่งแสงระยิบระยับจาง ๆ ลอยขึ้นมาอย่างเงียบสงบ
บนองค์พู่กัน จารึกตัวอักษรภาษาวิชาโบราณสองตัวไว้อย่างชัดเจน
ฮ่าวหราน!
ของวิเศษมรดกของบัณฑิตแห่งสาร พู่กันห่าวหราน!
ฮืมมมม!
พู่กันห่าวหรานขยับขึ้นเองทั้งที่ไร้ลมพัด แล้วพุ่งเข้าสู่อุ้งมือของหลูหลิน
ทันทีที่หลูหลินกำพู่กันไว้แน่น ปราณอักษรในร่างพวยพุ่งออกมา ปลายพู่กันสาดแสงสีขาวเปล่งประกายขึ้นถึงหมื่นจักรวาล!
คลื่นอาถรรพ์อันสง่างาม กว้างใหญ่ไพศาล แกร่งกล้าและชอบธรรมถึงที่สุด พุ่งทะยานขึ้นสู่แผ่นฟ้า!
อุ้งมือมารยักษ์สีดำมืดมนจนบังแดดบังฟ้า นาทีที่สัมผัสแสงสีขาว ก็ประหนึ่งหิมะใต้แดดเที่ยง ละลายสลายดับสูญในพริบตา!
แสงสีขาวส่องสว่างพระราชวังใต้ดินอันมืดมิดทั้งหลัง ให้สว่างจ้าปานกลางวัน!
"นี่ไง!"
ความเฉยเมยบนใบหน้า "เสวียน" แตกกระจายโกรกเกรา จ้องตาค้างไปที่พู่กันในมือของหลูหลิน
"นี่...นี่มันของวิเศษทางตัวอักษรของอัครปราชญ์? จักรพรรดินีเจาหนิง... จะส่งมอบสิ่งเช่นนี้ให้เจ้าได้อย่างไร?"
หลูหลินสีหน้าเป็นปกติ ทว่าทันทีที่กำพู่กันห่าวหราน ก็รู้สึกถึงปราณอักษรอันไร้ขอบเขตพวยพุ่งเข้าสู่ร่างอย่างบ้าคลั่ง
ปราณอักษรภายในร่าง ภายใต้อานุภาพเสริมของของวิเศษทางตัวอักษร เพิ่มพูนขึ้นด้วยความเร็วที่น่าสะพรึง
"วันนี้ ข้าจะใช้พู่กันของอัครปราชญ์ ประหารอสูรร้ายอย่างเจ้าเสีย!"
ว่าแล้ว หลูหลินยกมือขึ้น พู่กันห่าวหรานเหวี่ยงวาดขึ้นเองกลางอากาศ
ตัวอักษรใหญ่ "จู" อันหมายถึงประหาร ปรากฏรูปร่างขึ้นกลางอากาศ!
อักขระนั้นเปล่งแสงทองอร่าม พุ่งตรงเข้าประทับที่อกของ "เสวียน"!
"ไม่! ไม่ได้!"
"เสวียน" คำรามลั่น ระดมปราณอักษรทั้งร่างขึ้นต้านทาน