วินาทีถัดมา
หลังจุดยึดเหนี่ยว ม่านน้ำแห่งลำธารใต้ดินซึ่งเป็นกำแพงธรรมชาติกั้นข้างหลัง พลันแตกกระจายขึ้นมา!
“ซ่า!”
ท่ามกลางสาดกระเซ็นของสายน้ำ ร่างกำยำร่างหนึ่งชุ่มโชกไปด้วยน้ำทั้งตัว แบกขวานยักษ์ไว้บนบ่า ก้าวพ้นออกมาจากกระแสน้ำเชี่ยวกราก!
ช่างเป็นหนิวต้าลี่นั่นเอง!
“ฆ่า!”
เบื้องหลังเขา ทหารกองหน้านับร้อยคนที่ชุ่มน้ำเช่นกัน ต่างคำรามดุจมังกรที่หลุดพ้นจากน้ำพุ่งออกมา!
พร้อมกันนั้น!
ทางประตูหน้าของจุดยึดเหนี่ยว เสียงร้องฆ่าฟ้าดินสั่น เสียงปะทะรุนแรงดังต่อเนื่อง ชัดว่าถูกเข้าปะทะอย่างบ้าคลั่ง!
ช่องระบายอากาศนับสิบเบื้องบน ลูกศรหน้าไม้ทยอยระดมหล่นลงมาดุจสายฝน!
สามทิศโอบล้อม!
ไม่ทันตั้งตัว!
“ไม่! เป็นไปไม่ได้!”
“หลูหลิน! เจ้าจะหาที่นี่เจอได้อย่างไร! เจ้าจะฝ่าเข้ามาได้อย่างไร!”
ยังไม่ทันขาดคำ
หลูหลินในคราบฉลององค์สีหมึกเข้ม ปรากฏตัว ณ ประตูทางเข้าที่ถูกชนจนแตก
กำดาบงาบกู้ไว้ในมือ สีหน้าเรียบนิ่ง
“พระตำหนักฉางเชิง มีฝีมือเพียงเท่านี้หรือ”
ดวงตาหลูหลินเย็นเยียบ ข้างหลังมีหนิวต้าลี่และทหารกองหน้า 500 นายยืนเรียงรอย
“ฆ่า!”
ชายชุดดำห้าคนที่เข้าปะทะอยู่พอได้ยินคำ ชะงักชั่วครู่ แล้วพร้อมหน้าแหยะเยาะ
หัวหน้าผู้เป็นสูงสุดแห่งขั้นหานหลิน นามรหัส “หลี่” มองหนิวต้าลี่และทหาร 500 นายด้วยแววตาเหยียดหยาม
“เอาไข่ไปกระแทกหิน”
“เหล่าตัวต่อกลุ่มหนอน กล้าบุกรังมังกรด้วยหรือ”
ตรงกลาง “เสวียน” ผู้มีพลังลึกล้ำที่สุด แม้แต่เปลือกตาก็ไม่แม้เงยขึ้น
มดตัวอ้วนกว่าคนอื่นเล็กน้อยนำพาเหล่ามดมาอีกฝูง ก็ยังเป็นเพียงมด
ผู้เดียวที่น่าระแวง มีเพียงหลูหลินเท่านั้น