เมื่อคำว่า “ทุจริต” ถูกเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก อารมณ์ของเหล่านักศึกษาก็พลันมีทางระบาย
เสียงกล่าวหาว่าทุจริต เสียงเรียกร้องให้สืบสวนอย่างละเอียด เสียงเรียกร้องให้คืนความเป็นธรรมแก่เหล่าผู้ร่ำเรียนหนังสือ ดังกึกก้องแทบจะพลิกถนนสายยาวทั้งสายให้คว่ำลง
แม้ทุกคนจะส่งเสียงไปในทิศทางเดียวกัน แต่แรงจูงใจกลับแตกต่างกัน
ผู้ที่ส่งเสียงดังที่สุดคือเหล่านักศึกษาที่สอบตก ดวงตาทุกคู่แทบอยากกลืนหลูหลินลงไปทั้งเป็น
สำหรับพวกเขา ยิ่งเรื่องบานปลายมากเท่าไรก็ยิ่งดี
ถ้าทำให้ผลการสอบครั้งนี้เป็นโมฆะและจัดสอบใหม่อีกครั้งได้ พวกเขาก็ยังมีโอกาส
กฎหมายไม่ลงโทษคนหมู่มาก
ส่วนนักศึกษาที่สอบผ่านแล้ว มีชื่ออยู่บนบัญชีอันดับหนึ่งและอันดับสอง ต่างก็มีความคิดของตนเอง
พวกเขาไม่ได้ส่งเสียงโวยวาย ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปราม
เพียงจับจ้องหลูหลินซึ่งถูกล้อมอยู่ตรงกลางด้วยสายตาเย็นชาเจือความอิจฉา
หากสามารถฉุดเด็กวัยสิบสองปีผู้ครองตำแหน่งเอกลงจากตำแหน่งได้ ตำแหน่งเอกก็จะว่างลง อันดับของพวกเขาเหล่านี้อาจเลื่อนสูงขึ้นได้อีกสักหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพวกที่เกลียดชังคนร่ำรวยและอิจฉาล้วน ๆ
ตระกูลหลิวมีฐานะมั่งคั่งใหญ่โตในอำเภอชิงเหอ ปกติก็ชวนให้ผู้คนไม่น้อยอิจฉาตาร้อนอยู่แล้ว
บัดนี้เด็กหนังสือคนหนึ่งของตระกูลหลิวกลับทะยานขึ้นฟ้า กลายเป็นผู้ครองตำแหน่งเอกในการสอบอำเภอ
แล้วพวกเขาจะยอมรับได้อย่างไร
ตรงมุมหนึ่งของฝูงชน บัณฑิตผู้สอบตกนามว่าอวี้เฉิงโหย่วกำลังแอบผลักคนที่อยู่เบื้องหน้า
“ตระกูลหลิวอาศัยอำนาจรังแกผู้คน บัดนี้ยังกล้าควบคุมการสอบอำเภออย่างเปิดเผย ทุจริตต่อหน้าต่อตา พวกเราบุตรหลานจากบ้านจนยังจะมีทางรอดอีกหรือ?”