หลิวกงและเสิ่นชุนฟางลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“หลูเกอ เจ้าว่าอะไรนะ?” หลิวกงก้าวขึ้นหน้าหนึ่ง จ้องมองหลูหลินไม่วางตา “พระวิหารบรรพชนงั้นรึ? เจ้าจะรู้ได้ไงว่าที่นั่นเกิดความผิดปกติ?”
เสิ่นชุนฟางไม่ทันได้เอ็นดูแผลของหลูหลิน สีหน้าหนักอึ้งถึงที่สุด “หลูเกอ เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็ก ห้ามกล่าวไร้สาระ!”
หลูหลินหน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเม็ดละเอียด ความรู้สึกสะท้านในส่วนลึกของวิหารวรรณยังไม่จางหายไป
ไม่ใช่ความรู้สึกหลอกตา
หากแต่เป็น “จิ่วซานเหอ” ที่กำลังส่งสัญญาณเตือน!
พลังบางอย่าง โบราณ เด็ดขาด สืบมาจากแหล่งเดียวกับพลังของจักรพรรดินีเจาหนิง แต่ก็แตกต่างออกไป
“เป็นสัมผัสจากอภิวิชาสายนักรบ”
หลูหลินบังคับให้ตนเองสงบลง “พลังสยองอย่างยิ่งกำลังตื่นขึ้นในพระวิหารบรรพชน หมอกบนกระดานทรายกำลังคลั่งขึ้นรุนแรง มิเคยปรากฏมาก่อน!”
หลิวกงและเสิ่นชุนฟางมองหน้ากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความสยดสยอง
อภิวิชาสายนักรบย่อมไม่ส่งสัญญาณเตือนโดยไร้เหตุ
“พวกขุนนางผู้มีบุญคุณ....” หลิวกงบีบคำออกมาจากช่องฟัน “เขาเหล่านั้นกล้าไปรบกวนพระวิหารบรรพชนจริง ๆ!”
เสิ่นชุนฟางก็ทำสีหน้าหนักอึ้งเช่นกัน “บ้าแล้ว! พวกมันบ้าแล้ว! กฎของปฐมจักรพรรดิ มันยังกล้าแตะต้อง!”
หลิวกงส่ายหน้า เอ่ยขึ้นว่า
“ไม่ได้ กระหม่อมต้องรีบรุดเข้าวังเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ทันที!”
พูดจบก็หันหลังเตรียมเดินออกไป
“เก๋อเหลาหลิว!” หลูหลินเรียกไว้ “บัดนี้ไป กระมังสายเกินไปแล้ว”
บนกระดานทราย ความเร็วในการไต่ขึ้นของพลังนั้น เร็วเกินกว่าจินตนาการ
ยามนี้กระมังคงเป็นไปแล้ว....
หลิวกงได้ยินดังนั้น ฝีเท้าหยุดค้างกับที่ ทั้งร่างแข็งทื่อ