ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ณ ซากปรักหักพังของเมืองหลินอาน ใต้หลุมฝังศพใต้พื้นดิน
หวังจิ้นเดินผ่านทางลับที่เพิ่งปรากฏขึ้น สายตาก็เปิดกว้างออกทันที
เบื้องหน้าไม่ใช่ห้องสุสานที่น่าขนลุกอีกต่อไป แต่กลับเหมือนพระราชวังใต้ดินอันวิจิตรงดงาม
ไร้ซึ่งกระดูกศพ ไร้ซึ่งพลังความตาย
บนเพดานสูงสุด ประดับไปด้วยไข่มุมรัตนชาตินับไม่ถ้วน ขนาดพอกับกำปั้น ส่องแสงสว่างทั่วทั้งบริเวณราวกับกลางวันแสก
ในอากาศลอยกระจายกลิ่นหอมประหลาด เมื่อสูดเข้าไปหนึ่งหายใจ จิตใจก็ผ่องใส ทั่วทั้งร่างสบายไร้ที่ติ
แต่ภาพอันเปี่ยมชีวิตชีวาเช่นนี้ กลับยิ่งทำให้หวังจิ้นเพิ่มความระแวงระวังมากขึ้น
ใจกลางพระราชวัง เป็นแท่นบูชากลมขนาดมโหฬารหนึ่งแห่ง
บนแท่นบูชาไม่มีโลงศพ ไม่มีรูปเคารพ มีเพียงผลึกหินขนาดมหึมาสูงราวสามฉื่อ กายสีเลือดทั้งองค์ ลอยอยู่กลางอากาศและหมุนวนอย่างเชื่องช้า
เบื้องหน้าแท่นบูชา วางโต๊ะหินที่แกะสลักจากหยกอุ่นทั้งก้อน
บนโต๊ะ มีแผ่นหยกจารึกนอนนิ่งอยู่หนึ่งแผ่น
หวังจิ้นก้าวขึ้นบนแท่นบูชาทีละก้าว ทุกก้าวล้วนเดินอย่างระมัดระวัง
เขายืดมือออกไป ระบายสายปราณอักษรลงบนแผ่นหยก
ทันทีนั้นเอง อักษรสีทองที่บิดเบี้ยวและบ้าคลั่ง เรียงเป็นแถวประทับตรงเข้าสู่สมองของเขา
“ข้าพันธะทวดรับโดยสวรรค์ กวาดล้างแคว้นทั้งหกให้ราบคาบ แต่ชีพมีที่สิ้นสุด วิถีสวรรค์ไร้หัวใจ ข้าไม่ยอมจำนน ข้าไม่ยอมรับ!”
“ปรมาจารย์สูงสุดว่าไว้ ทางมนุษย์แยกจากทางสวรรค์ ความตายชีวามีลำดับ ช่างล้าหลัง! ช่างน่าขัน! ข้าคือมนุษย์ฮ่องเต้ ควรมีชีวิตชั่วนิรันดร์ดั่งฟ้าดิน!”
“ข้าได้เที่ยวแสวงหาภูเขาเซียนทั่วสารทิศ ในที่สุดก็ได้วิชาชีวิตนิรันดร์มา ใช้สรรพชีวิตเป็นเชื้อเพลิง วิญญาณศักดิ์สิทธิ์เป็นถ่าน หลอมฟ้าดินให้เป็นเตามหึมา เพื่อหล่อหลอมยาอมตะแห่งชีวิตนิรันดร์!”
อ่านถึงตรงนี้ หัวใจของหวังจิ้นร่วงจมจนถึงก้นเหว
เขาอ่านต่อลงไป
“ยาศักดิ์สิทธิ์สำเร็จแล้ว แต่ฤทธิ์รุนแรงดั่งเพลิง ร่างมนุษย์ธรรมดาแบกไว้ไม่ได้ จำต้องมีสิ่งหนึ่งเป็นตัวนำ เชื่อมประสานหยินหยาง จึงจะหลอมรวมกับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ได้”
“สิ่งนั้น มิใช่โลหะหิน มิใช่พืชพันธุ์ธรรมชาติ หากแต่คือ ‘เลือดแห่งสายมังกร ทายาทแห่งนกเสวียน’”