รวมแล้วแปดหมู่บ้านนคร
จากทั้งหมดนั้น มีเจ็ดเสาหินที่แสดงสีแดงเข้มอันแปลกประหลาดเต็มทั้งแท่ง ประหนึ่งว่าถูกแช่ด้วยเลือดอันไร้ปลายสุขกว่าพันปี
มีเพียงเสาสุดท้ายเท่านั้นที่ยังคงสีสันของหินตามธรรมชาติไว้ เพียงแต่สีเก่าหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
หวังจิ้นเดินไปยังเสาหินสีชาดที่จารึกชื่อเมืองหลินอานไว้
บริเวณฐานรากของเสาหิน กองกระดูกสีขาวกองสลับซ้อนกันจนมองไม่เห็นพื้น
บนซากกระดูกเหล่านั้น มีลวดลายสีดำแปลกประหลาดเรียงแน่นทั่วทั้งแท่ง แผ่พลังงานแห่งความตายข้นหนืดยิ่งนักออกมา
และในเผลอเรียกนั้นเอง ที่หวังจิ้นกำลังจะยื่นมือไปแตะลวดลายสีดำเหล่านั้น เหตุการณ์กลับพลิกผันขึ้นทันที!
ฮือ!
ผนังรอบห้องหินพลันเปล่งประกายเปลวเพลิงสีนิลเป็นกลุ่ม ๆ ขึ้นมา ส่องให้ทั้งห้องหินชุ่มไปด้วยบรรยากาศเยือกเย็นเสียนสะทกสะท้าน
จากเงาของทั้งแปดเสาหิน หุ่นเชิดแปดตัวสวมเกราะโบราณชำรุดขาดๆ เกินๆ ค่อย ๆ ก้าวออกมา
ทั้งหมดถือหอกยาวติดสนิมเหล็กในมือ แม้เบ้าตาว่างเปล่า แต่กลับลุกโชนด้วยดวงไฟผีสีนิลสองดวง
หุ่นเชิดเหล่านั้นไม่เปล่งเสียงใดๆ เคลื่อนไหวกลับว่องไวปานปีศาจ
เงาดำแปดสายพุ่งเข้าโจมตีหวังจิ้นผู้ยืนอยู่กลางห้องหินจากแปดทิศานุทิศ พร้อมกระบองหอก
ยังมิทันแหลมหอกจะถึงตัว พลังงานแห่งความตายเย็นเยียบเจาะกระดูกก็พุ่งเข้าประชิทหน้าแล้ว
หวังจิ้นมิอาจประมาท กระบี่ยาวข้างเอวเปล่งเสียงกระชากออกจากฝัก
บนดาบกระบี่พลันก่อตัวแสงทองอันรุ่งโรจน์จากจิต เปรียบดังดวงอาทิตย์จิ๋ว ขับไล่ความเย็นเจียบรอบด้านออกไปบางส่วน