แรงกดดันที่ฝ่ายจักรพรรดินีเจาหนิงต้องแบกรับยิ่งหนักขึ้นทุกขณะ ต่อให้อึดอยู่ต่อไปก็ไม่อาจทานนาน
“หลูหลิน เจ้ากำลังทำสิ่งใดกันแน่!”
ชั่วขณะนั้นเอง จี้หยกในอกของหลูหลินก็เปล่งแสงจาง ๆ ขึ้นมา
เมื่อแสงจางหายไป หลูหลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังเจี่ยคง หลินโม่ไป๋ และหลีชานทั้งสามที่บัดนี้พร้อมเพรียงกันก้าวเข้ามาอยู่ในเขตอาณาแม่น้ำเก้าอย่างเต็มที่ แล้วหัวเราะเย้ยหยัน
“เจ้าทั้งหลายคิดว่าข้าจะยอมจำนนโดยไม่ขัดขืนงั้นรึ?”
หลีชาน เจี่ยคง และหลินโม่ไป๋ ทั้งสามได้ยินดังนั้นก็ผงะใจ
ประเดี๋ยวเดียว หลีชานก็ส่งเสียงคำรามลั่น โซ่เลือดพุ่งโจมตีอีกครั้ง
“หลูหลิน เจ้าจะแสร้งทำเป็นตัวประหลาดอะไรนัก!”
หลูหลินมิได้หลบหลีก แสงสีเทาขาวรอบกายของเขาระเบิดพุ่งทะยานขึ้นทันที
เงาเทพารักษ์ภูเขาสูงใหญ่ทั้งเก้าลอยปรากฏขึ้นเบื้องหลังตัวเขา
ครั้งนี้เงาภูเขาไม่อาจลอยนวลเลือนรางเหมือนคราก่อน กลับแน่นหนึ่งราวกับของจริง
ศักดิ์ศรีอันกว้างใหญ่สถิตคลุมทั่วทั้งเกาะกลางทะเลสาบในชั่วขณะ
หลูหลินเงื้อมือขึ้นหนึ่งครั้ง เขตอาณาแม่น้ำเก้าขยายตัวจนถึงขีดสุด ห่อหุ้มทุกคนไว้ภายใน
หากอยู่ในสภาพจอมขั้นสูงเช่นแต่ก่อน เรื่องเช่นนี้จะไหนเลยต้องเสียแรงเพียงเท่านี้!
ก็ดี อย่างน้อยทุกคนก็ได้ก้าวเข้ามาในเขตอาณาแล้ว
ทั้งหลินโม่ไป๋ เจี่ยคง หลีชาน และเจ้าอูจี้ที่รีบรุดตามมา รวมทั้งสมาชิกพระตำหนักฉางเชิงทั้งหมด ต่างรู้สึกร่างหนักอึ้งขึ้นมาทันที การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลง
หลูหลินเหลียวหน้าไปยังจักรพรรดินีเจาหนิง
“ฝ่าบาท กระหม่อมขอร้องให้ฝ่าบาทช่วยเหลือ!”
จักรพรรดินีเจาหนิงพยักหน้า ทรงเข้าใจความหมายของหลูหลินดี
พระนางสูดลมหายใจลึก พลังมังกรรอบพระวรกายระเบิดขึ้นอีกครั้ง หลอมรวมเข้ากับเขตอาณาแม่น้ำเก้าของหลูหลิน
พลังมังกรสีทองกับปราณอักษรสีเทาขาวสานเกี่ยวกัน ก่อตัวเป็นพลังอันยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าเดิม กดขี่ทั้งสามฝ่ายเอาไว้มั่นคง
“หลูหลิน เจ้าตั้งใจจะทำสิ่งใดกันแน่!” หลินโม่ไป๋เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หลูหลินหลับตาลงเล็กน้อย พินิจพลังของเขตอาณาแม่น้ำเก้าอย่างเงียบ ๆ
ในเวลาเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงตำแหน่งดวงตาแห่งค่ายกลของมหาค่ายกลบูชาด้วยเลือด
อยู่ ณ ใจกลางทะเลสาบไท่