ทันทีที่เจ้าอูจี้ปรากฏตัว แรงกดดันก็บดบังหลีชานเสียสิ้น
คำพูดจบลงเพียงแวบ ร่างของเจ้าอูจี้ก็สั่นหวัด ปรากฏอยู่เคียงข้างหลินโม่ไป๋เสียแล้ว
เขาออกมือรวดเร็วยิ่ง ฝ่ามือหนึ่งพันธุ์ปราณอักษรอันดุร้าย ฟาดตรงยังหลังหัวใจของหลินโม่ไป๋
หลินโม่ไป๋ก็มิได้ชักช้า ชักกระบี่กลับมารับ คมกระบี่ประสานแรงฝ่ามือ ส่งเสียงหวีดแหลมทะลวงอากาศ
แต่ฝ่ามือของเจ้าอูจี้หนักหน่วงดังภูเขา แม้ไร้ปราณอักษรหนุนกล้า พละกำลังร่างกายล้วนยังเหนือกว่าหลินโม่ไป๋หลายเท่า หลินโม่ไป๋ถูกแรงปะทะกระเด็นถอยหลายก้าว สีหน้าเสียซีดเล็กน้อย
"ท่านเจ้าพระตำหนักเจ้าอูจี้นี้ มีประสงค์สิ่งใดกัน" หลังเปิดระยะห่างแล้ว หลินโม่ไป๋เอ่ยเสียงต่ำ จ้องเจ้าอูจี้ด้วยความระแวง
เขารู้ว่าเจ้าอูจี้ต้องการออกมือเพื่อสร้างบารมี แต่ไม่คิดว่าตนจะถูกมองเป็นของอ่อนแอเช่นนี้
"ไม่มีอะไร หมายจะลองพลังของปฐมบรรณาธิการแห่งสำนักเซิ่งยวนเท่านั้น" เจ้าอูจี้หัวเราะก้อง ร่างพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง
ท่วงท่าใหญ่หลวงเปิดกว้าง ทุกการโจมตีดังผ้าไหมขาดฟางร่วง ล้วนถล่มลงยับเยิน
หลินโม่ไป๋แม้พยายามสู้สุดกำลัง แต่ยังถูกบีบให้ถอยร่อไม่หยุด อยู่ในสภาพเสี่ยงเองทุกขณะ
หลูหลินยืนอยู่ข้างจักรพรรดินีเจาหนิง รับรู้ทุกสิ่งทุกแผ่วเบาไว้ในสายตา
ไม่รีบลงมือ หากสังเกตสถานการณ์การรบอย่างเยือกเย็น
ขณะเดียวกัน จิ่วซานเหอในจิตนึกถูกขับเคลื่อนเต็มกำลัง ทลายการออกท่าของเจ้าอูจี้ ปราณอักษรขอบเขต พละกำลัง ทีละมิติแหลกลาญ
เจ้าอูจี้เกรียงไกรจริง พลังแท้จริงครึ่งก้าวปรมาจารย์อักษรชั้นสูงสุด เหนือกว่าหลีชานไปหลายช่วงตัว
ทุกการออกมือ ปราณอักษรดุร้ายคลั่ง กดดันหลินโม่ไป๋จนแทบหายใจไม่ออก
แต่ภายใต้การทลายของจิ่วซานเหอ หลูหลินกลับพบเรื่องผิดปกติเล็กน้อย
การโจมตีของเจ้าอูจี้ดูดุดัน แต่มักเบี่ยงเบนเล็กน้อยในขณะวิกฤตเสมอ
การกวาดฟาดหลายครั้ง เห็นภายนอกเป็นการตรงเข้าหาหลินโม่ไป๋ ทว่าแรงปะทะกระเพื่อมจริงกลับพุ่งเข้าหาสมาชิกระดับต่ำของพระตำหนักฉางเชิงหลายคน
มีจำพวกอับโชคไม่กี่คนหลบไม่ทัน ถูกปราณอักษรกระเพื่อมของเจ้าอูจี้เหวี่ยงกระเด็น ร่วงหนักลงบนคลื่นเลือด ความเป็นตายไม่อาจรู้ได้