ลมหายใจของฮูหยินหลิวสะดุดไปเล็กน้อย นางเฉลียวฉลาดราวหิมะน้ำแข็ง เพียงชั่วพริบตาก็เข้าใจความหมายลึกซึ้งในคำพูดของสามี
“ความหมายของนายท่านคือ……”
“สิ่งนี้ ในหน้าร้อนอันร้อนระอุเช่นนี้ ก็เปรียบได้กับภูเขาทองที่ขุดเท่าไรก็ไม่มีวันหมด”
“ในอำเภอชิงเหอ มีโรงเตี๊ยมหรือร้านน้ำชาแห่งใดบ้าง ที่นำของกินแช่น้ำแข็งออกมาให้ผู้คนได้ในหน้าร้อนเช่นนี้”
“ไม่มี ไม่มีสักแห่งเดียว”
“แล้วถ้าตระกูลหลิวของเราเป็นแห่งเดียวเล่า”
หัวใจของฮูหยินหลิวเต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้
ราวกับนางได้เห็นภาพเหล่าลูกหลานตระกูลมั่งคั่ง ผู้ดีมีชื่อเสียงในอำเภอชิงเหอ แห่กันมาเบียดเสียดจนธรณีประตูโรงเตี๊ยมตระกูลหลิวแทบแตก เพียงเพื่อได้ลิ้มลองความเย็นฉ่ำในหน้าร้อนสักคำ
เงินตำลึงสีขาวโพลนเหล่านั้นจะหลั่งไหลเข้าสู่ห้องบัญชีของตระกูลหลิวประดุจสายน้ำ
“นายท่านช่างหลักแหลมยิ่งนัก”
“เพียงแต่วิธีนี้เป็นสิ่งที่เด็กคนนั้นอย่างหลูหลินคิดขึ้นมา”
“หากพวกเรานำมาใช้โดยตรงแล้วแพร่งพรายออกไป เกรงว่าจะถูกครหาว่าผู้ใหญ่แก่งแย่งผลประโยชน์กับผู้น้อย”
“อีกทั้งอนาคตของเด็กคนนี้ย่อมไร้ขีดจำกัด พวกเราจะทำให้เขาผิดหวังเพราะเรื่องนี้ไม่ได้”
นายท่านพยักหน้าอย่างเห็นชอบ
“ฮูหยินกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง”
“ดังนั้น เรื่องนี้ควรทำอย่างไร และควรให้รางวัลหลูหลินอย่างไร ล้วนต้องมีแบบแผน”
“การให้เงินรางวัลเป็นวิธีที่ต่ำต้อยที่สุด”
“หากแบ่งผลกำไรให้เขา เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กที่โตไม่เต็มวัย ต่อให้มอบให้ก็รักษาไว้ไม่ได้ กลับจะชักนำภัยมาสู่ตัวเขาเสียเปล่า”
คิ้วเรียวงามของฮูหยินหลิวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะจมอยู่ในห้วงความคิด