ใบหน้าท่านชายแดงก่ำด้วยความอัดอั้น ใจคอคับข้องยิ่งนัก
ตนเป็นถึงคุณชายแห่งคุ้มหลิวแท้ ๆ แต่ช่วงบ่ายกลับถูกบังคับให้พัดให้เขาอยู่ตลอดทั้งบ่าย
จนแขนล้าไปหมด
บัดนี้ยังถูกลากมายังโรงอาหารของบ่าวไพร่อีก
นี่มันเป็นความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวงชัด ๆ
“ข้าบอกแล้วว่าไม่หิว!”
“เจ้านั่นแหละที่ดึงข้ามา!”
หลิวเฉวียนลดเสียงลง เกรงว่าบ่าวไพร่รอบข้างจะได้ยิน
ทั้งที่ส่งบ่าวน้อยคนสนิทไปสวนชิงซิน เพื่อฟ้องมารดาแล้วแท้ ๆ
บอกว่าหลูหลินผู้นี้ไม่รู้จักลำดับอาวุโส เย่อหยิ่งจองหอง เพิ่งมาวันแรกก็กล้าสั่งเจ้านาย
แต่เหตุใดมารดาจึงยังไม่ส่งคนมาขับไล่เจ้าหมอนี่ออกไปเสียที
หลูหลินไม่ใส่ใจความโกรธของท่านชายแม้แต่น้อย เขาเรียกบ่าวชายคนหนึ่งที่เดินผ่านมาพอดี
“รบกวนพี่ชาย ไปเอาน้ำแข็งที่เหลืออยู่ในโอ่งเมื่อบ่ายมาสักหน่อย”
บ่าวชายผู้นั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ครั้นหันไปเห็นแม้แต่ท่านชายยังทำได้เพียงโกรธเกรี้ยวอย่างไร้ทางสู้ต่อหน้าหลูหลิน ก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ ไปทันที
หลูหลินหันกลับมามองท่านชายที่มีสีหน้าไม่พอใจ
“ท่านชายรอสักครู่”
กล่าวจบก็เดินไปทางครัวด้านหลังโรงอาหารตามลำพัง
ท่านชายมองแผ่นหลังของเขา พลางส่งเสียงฮึดฮัด
รอก็รอ
ข้าจะคอยดูว่าวันนี้พอมารดามาถึง จะจัดการเจ้าคนไร้กฎเกณฑ์นี่อย่างไร
ในครัวด้านหลัง แม่ครัวหลายคนกำลังง่วนอยู่กับงาน เมื่อเห็นหลูหลินเดินเข้ามาต่างก็ชะงักงัน
หลูหลินไม่เกรงใจ กวาดตามองบนเขียงรอบหนึ่ง ครั้นเห็นแพรวาหิมะหลายลูกที่เพิ่งตักขึ้นจากน้ำบ่อ ดวงตาก็พลันวาววับ
เขาหยิบมีดเล่มเล็กมาเล่มหนึ่ง แล้วคว้าชามกระเบื้องสะอาดมาสองใบ