เบื้องบนหอหลักกองสำรวจท้องฟ้า นางหลี่ถึงกับตะลึงงันไปทั้งคน
นางไม่เข้าใจว่าสวรรค์ประทานเหวินชวี่ยคืออะไร หรือแผ่นดินผลิดอกบัวทองคืออะไร แต่สิ่งที่นางเห็นชัดเจนก็คือ เหล่าผู้ใหญ่ในชุดขุนนางเบื้องล่าง ต่างคุกเข่าลงให้บุตรชายของนางทั้งสิ้น
นางคว้าแขนหลูโห่วไว้อย่างตื่นเต้น พูดจาสับสนไปหมด
“พ่อเฒ่า รีบดูเร็ว! พวกเขา...พวกเขาคุกเข่าให้หลูเกอของเรากันหมดแล้ว!”
หลูโห่วเองก็ยืดอกขึ้นเช่นกัน ทว่าเอ่ยไม่ออกสักคำ ได้แต่จ้องบุตรชายบนแท่นสูงอย่างเหม่อลอย ผู้ถูกเสาแสงโอบล้อมประหนึ่งเทพเซียน
บนบัลลังก์ ม่านไข่มุกสิบสองสายเบื้องหน้าจักรพรรดินีเจาหนิงสั่นไหวอย่างรุนแรง จี้หยกสืบทอดประจำราชวงศ์ตรงเอวบัดนี้ร้อนระอุประหนึ่งไฟ
เยี่ยนจวี่จ้องหลูหลินบนแท่นประลองวิชาไม่กะพริบตา ก่อนจะหันไปมองเหล่าบัณฑิตเบื้องล่างที่คุกเข่าแน่นขนัด
แววตาลึกล้ำ ยากหยั่งถึงว่ากำลังคิดสิ่งใด
ท่ามกลางการกราบไหว้ของผู้คนนับหมื่นนับแสน หลูหลินผู้ถูกแสงดาวเหวินชวี่ยโอบคลุมค่อย ๆ เอ่ยขึ้นว่า
“ความกตัญญู เริ่มจากปรนนิบัติบิดามารดา กลางทางปรนนิบัติผู้ปกครอง ปลายทางตั้งตนเป็นคนดี คุณธรรมแห่งฟ้า ดิน และมนุษย์จึงครบถ้วน”
“ครอบครัวเป็นรากฐานแห่งความกตัญญู คัมภีร์ความกตัญญูกล่าวไว้ว่า ‘ร่างกาย เส้นผม และผิวหนัง ล้วนได้รับมาจากบิดามารดา ไม่กล้าทำให้เสียหาย’ เมื่อบิดายังมีชีวิต จงสังเกตเจตนาของท่าน เมื่อบิดาล่วงลับ จงสังเกตการกระทำของท่าน สามปีไม่เปลี่ยนวิถีของบิดา จึงนับว่ากตัญญู ด้วยเหตุนี้ ความกตัญญูจึงเป็นสิ่งที่ผูกพันกับวิถีแห่งครอบครัว”
“หมู่บ้านเป็นรากฐานแห่งความเคารพผู้อาวุโส หลุนอวี่กล่าวไว้ว่า ‘ในหมู่เครือญาติ ผู้คนยกย่องว่ากตัญญู ในหมู่บ้าน ผู้คนยกย่องว่าเคารพผู้อาวุโส’ เคารพผู้เฒ่าชราและสงเคราะห์ผู้กำพร้าอ่อนแอ ให้เกียรติผู้อาวุโส และรักใคร่ปรองดองกับพี่น้อง คือการปฏิบัติต่อผู้อาวุโสอย่างเหมาะสม เมื่อเป็นเช่นนี้ ครอบครัวก็เป็นระเบียบ แผ่นดินก็ปกครองได้ และใต้หล้าก็สงบสุข”