ในเวลาเดียวกัน ณ ที่พักพิงชั่วคราวของกองสุพรรณษา ศาลาน้ำดำ
อาหูเดินออกมาจากภายในศาลาด้วยใบหน้าหมองคล้ำราวตะกั่ว หันกลับไปมองบานประตูที่ปิดสนิทอีกครั้ง สุดท้ายก็อดใจไม่ได้ ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง
“ถุย!”
“ชั้นนี่มันเชื่อมั่นพวกเจ้าจริง ๆ บ้าที่สุด!”
“ตอนแรกพูดเพราะเหลือเกินอะไรเช่นนั้น ทั้งภูเขาทองภูเขาเงิน ข้าเอาทรัพย์สินทั้งหมดลงทุนไปหมด! บัดนี้ไอ้หน้าขาวแซ่หลูปากเดียวพูดจา อยากแก้ก็แก้ อยากเปลี่ยนก็เปลี่ยน! ความเสียหายของข้า ใครเขาจะมาชดใช้ให้กันล่ะ!”
ในตาของอาหูเปล่งประกายความแค้นเคืองวูบหนึ่ง
เกลียดชังหูอีเตา!
อดีตผู้เคยเลียเลือดที่คมดาบ พาเหล่าน้องพี่บุกตะลุยสร้างชื่อเสียงจนได้ดินแดนเป็นของตนเองอย่างหูอีเตา ย่านนี้กลับกลายเป็นเพียงเสียงก้องของนักปราชญ์ผู้หนึ่ง!
อ่อนแอไร้ความคิดของตนเอง! เพียงไม่กี่คำก็ถูกหลอกกลิ้งไปมา ลืมไปเสียแล้วว่าตนมีชื่อว่าอะไร!
อาหูใจไม่ถึงนัก
เพียงเพราะหลายจุดที่ขุดไม่ลง ก็จะทิ้งเงินหลายแสนสอไปฟรี ๆ เลยหรือ?
ด้วยเหตุใด!
เมื่อทางของหูอีเตาเดินไม่ได้ ก็จงไปหาผู้ที่ทางเดินได้!
กองสุพรรณษาแห่งนี้ มิได้มีนามแซ่หู!
.......
หนึ่งเวลาธูปผ่านไป
อาหูปรากฏตัวอยู่นอกเรือนอีกหลังหนึ่ง
ต่างจากเรือนอันเรียบง่ายของหูอีเตา เรือนหลังนี้เก้อบองโอ่โอ่ายิ่งนัก แม้แต่หน้าประตูยังมีเหล่าชายฉกรรจ์แห่งกองสุพรรณษาสองคนยืนเฝ้าอยู่