รุ่งอรุณวันถัดมา แสงแรกของวันพลันฉีกม่านราตรี
วันนี้เป็นวันประกาศผลการสอบเมือง
นอกสถานที่สอบเมืองหลินอาน ผู้คนเบียดเสียดแน่นขนัดตั้งแต่เนิ่น ๆ
เมื่อเทียบกับการสอบอำเภอแล้ว บรรยากาศวันประกาศผลการสอบเมืองยิ่งใหญ่กว่ามาก
เมืองหลินอานมีอำเภอในปกครองกว่าสิบแห่ง ผู้เข้าสอบนับพันคน รวมถึงญาติมิตรและสหายร่วมสำนัก ต่างพากันล้อมบริเวณนั้นจนแน่นขนัด
สีหน้าของผู้เข้าสอบแต่ละคนแตกต่างกันไป บ้างรู้สึกว่าตนทำได้ดี จึงมีสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยม บ้างก็วิตกกังวล คอยประสานมืออธิษฐานขอให้บรรพบุรุษคุ้มครองเป็นระยะ
เบื้องหน้ากำแพงแดงที่ใช้ติดประกาศผล ผู้เข้าสอบจับกลุ่มกันสามถึงห้าคน แยกตามภูมิลำเนา กระซิบกระซาบถกเถียงกัน
“ไม่รู้ว่าตำแหน่งเอกในการสอบเมืองครั้งนี้จะตกเป็นของผู้ใด”
“ยังต้องเดาอีกหรือ?” บัณฑิตผู้หนึ่งสวมเสื้อแพรลายเมฆา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
“อำเภอหยุนตู้ของเรามีบรรยากาศทางวิชาการรุ่งเรือง เป็นผู้นำในการสอบจอหงวนของเมืองหลินอานมาแต่ไหนแต่ไร”
“หนึ่งในปรากฏการณ์ถึงเมืองที่เกิดขึ้นในห้องสอบเลขอักษรอี้วันนั้น ก็คือผลงานของท่านพี่หลี่เฮ่อแห่งอำเภอหยุนตู้ของเรา ตำแหน่งเอกครั้งนี้ย่อมเป็นของเขาแน่นอน”
สิ้นเสียงพูด ข้าง ๆ ก็มีเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้น
“อำเภอหยุนตู้เก่งกาจก็จริง แต่อำเภอหลินอานของเราเคยด้อยกว่าที่ใด?”
“ตำแหน่งเอกในการสอบเมืองครั้งก่อน ก็มาจากอำเภอหลินอานของเรานี่เอง”
“ท่านพี่หวังเขียนบทความถึงเมืองได้ตั้งแต่ตอนสอบอำเภอแล้ว คราวนี้ในการสอบเมืองก็ยิ่งทำได้อย่างยอดเยี่ยม ข้าว่าตำแหน่งเอกมีหวังตกเป็นของเขามากทีเดียว”
ในเวลานั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะ