ผู้จัดการหวังมองดูทุกคนที่ยืนนิ่งราวกับไก่ไม้ ก่อนหันกลับไปโบกมือให้บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลัง
“ไป ขนของรางวัลจากนายหญิงทั้งหมดเข้าไปในตระกูลหลู!”
สิ้นคำสั่ง บ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลังก็ลงมือทันที
บ่าวรับใช้สองคนช่วยกันหามถุงป่านใบใหญ่หนักอึ้ง เดินเข้ามาในลานบ้าน
ปากถุงเปิดอ้า เผยให้เห็นข้าวสารขาวเนื้อละเอียดขาวราวหิมะ เม็ดข้าวเรียงตัวชัดเจนอยู่ภายใน
นี่มิใช่ข้าวกล้องปนทรายปนกรวดที่พวกเขากินกันเป็นประจำ แต่เป็นข้าวขาวชั้นดีที่มีเพียงตระกูลมั่งคั่งเท่านั้นจึงจะกินได้
ถัดจากนั้นก็เป็นถุงที่สอง ถุงที่สาม...
ข้าวชั้นดีห้าถุงใหญ่กองรวมกันกลางลาน ราวกับภูเขาลูกย่อม
ทุกคนยังไม่ทันหายตกตะลึง
บ่าวรับใช้ก็หามไหดินเผาสูงเกือบครึ่งคนเข้ามาอีกสองใบ พอเปิดฝาออก กลิ่นหอมนุ่มของน้ำมันธรรมดาก็อบอวลไปทั่วทั้งลานในพริบตา
เนื้อหมูทั้งแผ่นที่มีทั้งมันและเนื้อ ทั้งยังมีสีเลือดสดใหม่ถูกหามเข้ามา
ยังมีไก่อ้วนอีกหลายตัวที่ถูกมัดขาไว้ ส่งเสียงร้องกุ๊ก ๆ ไม่หยุด
ชาวบ้านที่มามุงดูต่างเบิกตาค้าง
ในยุคสมัยเช่นนี้ เพียงได้กินอิ่มก็ถือว่าดีแล้ว บ้านใดบ้างไม่กินข้าวกล้องกับผักป่า ประทังชีวิตไปวัน ๆ
พวกเขาเคยเห็นของชั้นดีขาวผ่องเช่นนี้ที่ไหนกัน
ส่วนคนอื่น ๆ ในตระกูลหลูยิ่งหายใจถี่ขึ้น เมื่อเห็นบ่าวของตระกูลหลิวขนข้าวของเข้ามาในลานทีละชิ้น ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า
ลูกสะใภ้คนใหญ่จ้องเนื้อหมูแผ่นนั้นเขม็ง ลำคอส่งเสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
ของรางวัลยังไม่หมดเพียงเท่านี้
บ่าวรับใช้อีกหลายคนหามหีบไม้การบูรเข้ามา
เมื่อเปิดหีบออก ข้างในมีผ้าหลายพับพับวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
มีผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีเขียวครามสำหรับตัดเสื้อสั้นบุรุษ มีผ้าฝ้ายลายดอกสำหรับตัดเสื้อผ้าสตรี และชั้นบนสุดมีผ้าไหมพับหนึ่งที่เปล่งประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงดวงอาทิตย์