โจวปิ่งถึงกับอึ้งงันไปทั้งตัว
ในใจร่ำร้องว่า หูอีเตาอ๋อยคนนี้คลั่งไปเต็มประดาแล้วจริง ๆ
แค่ถูกด่าสองคำเอง
จะมาโกรธเกรี้ยวขนาดนี้ได้ไง?
ไม่ได้บอกไว้หรือว่าคนยุทธภพน่ะทนได้แม้ถูกถุยน้ำลายใส่หน้า อดทนรับความอัปยศอยู่หรือไง?
ต่อหน้าผลกำไรก้อนโตนับแสนสองแท้งเงิน แค่นี้มันนับหน้าผากอะไร? ถูกด่าสองคำแล้วโดนเหลือหรือไง?
ในห้องพักตากา บัดนี้เงียบงันเงียบสงัด
เหลือแต่เสียงครวญครางอ่อนแรงฉางว่านจิน กับเสียงหายใจหนักของเหล่าคนทั้งห้อง
ท่ามกลางความอลหม่านนั้น หลูหลินผู้นั่งกางเขนยอย่างมั่นคงมาตลอด กลับยิ้มออกมาเสียได้
คนอื่นมองไม่เห็น แต่หลูหลินมองทะลุปรุโปร่ง
ความพิโรธเสียดินแปดแห่งของหูอีเตาที่ว่านี้ แม้ภายนอกดูราวกับตามอารมณ์ชโลมใจ แท้จริงกลับคือแผนการที่วางไว้แล้ว
ช่างเป็นการส่งบทประกันความจงรักมาถวายตน
เอาโลหิตฉางว่านจิน แสดงปณิธานแห่งการตัดขาดเด็ดขาดต่อหน้า
เอาความไม่หวั่นเกรงต่อการขู่ของผู้บัญชาการทหารมณฑล แสดงความกล้าหาญและคุณค่าของหูอีเตา
เอาทางที่ตรงที่สุด หนุนความไว้วางใจที่เพิ่งก่อตั้งระหว่างเขากับตนให้แน่แข็ง
แม้เบื้องหน้าจะเลือดสาดครึ้มฟ้า เสียงครางทุกข์ทนฉางว่านจินดังเรไร หลูหลินกลับเหมือนผู้อยู่นอกสายตาเรื่อง เอนกายนั่งนิ่ง กระทั่งยังมีโอกาสจิบชาหอมอยู่หรอก
เบิกบานดูอาการเจ้าเหนือมากเชียวอะไรเช่นนี้ของหูอีเตา หลูหลินพยักหน้าลงในใจ