หลังจากผู้จัดการส่งหลูหลินมาถึงนอกห้องแล้ว ก็ไม่ได้รีบร้อนจากไป
เขาโบกมือเรียกบ่าวน้อยที่เฝ้าอยู่ในลานซึ่งอยู่ไม่ไกลให้เข้ามา
“เจ้าไปสวนชิงซิน กราบเรียนท่านหลิวกับฮูหยิน”
“บอกว่า... หลูเกอสอบเสร็จแล้ว รู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง จึงกลับห้องไปพักผ่อนแล้ว”
ผู้จัดการกำชับเป็นพิเศษว่าให้กล่าวอย่างผ่อนเบา จะได้ไม่ทำให้ฮูหยินเป็นกังวลเกินไป
บ่าวน้อยก้มกายรับคำ แล้วเร่งฝีเท้าผ่านระเบียงคด มุ่งหน้าไปยังสวนชิงซิน
……
ภายในสวนชิงซิน เตาอุ่นไฟลุกโชน ขับไล่ความหนาวเย็นทั่วทั้งห้องจนหมดสิ้น
ท่านหลิวกำลังถือหนังสือม้วนหนึ่ง อ่านอย่างเพลิดเพลินจนจดจ่อ
ฮูหยินนั่งอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ตัดแต่งต้นนาร์ซิสซัสอย่างไม่เร่งร้อน กิริยางดงามสง่า
ด้านนอกห้อง ลมหนาวและหิมะยังไม่หยุด แต่ภายในกลับเงียบสงบและร่มเย็น
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังใกล้เข้ามาจากไกล
มือของฮูหยินที่กำลังตัดแต่งกิ่งดอกไม้ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามองไปทางประตู
บ่าวน้อยหยุดยืนอยู่ด้านนอกประตู แล้วรายงานด้วยความเคารพ
“ท่านหลิว ฮูหยิน หลูเกอกลับมาแล้วขอรับ”
“เขารู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง จึงกลับห้องไปพักผ่อนก่อนแล้วขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินยังคงใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งอย่างใจเย็น มิได้ใส่ใจเป็นพิเศษ
ครั้นบ่าวน้อยรายงานเสร็จและจากไป ฮูหยินจึงหยุดมือ แล้วมองท่านหลิวด้วยแววตาเป็นกังวล
“ท่านหลิว ให้หลูเกอลงสนามสอบเร็วเกินไปหรือไม่”
“อย่างไรเสียเขาก็ยังเด็ก ร่างกายยังเติบโตไม่เต็มที่ ต้องไปนั่งทรมานอยู่ในสนามสอบท่ามกลางผู้ใหญ่กลุ่มหนึ่ง จะทนไหวได้อย่างไร”