เวลาล่วงเลยไปสามวัน
ภายในโถงใหญ่ของหน่วยตรวจตรา ยังคงเงียบสงัดเยือกเย็นเช่นเดิม
แม้ข่าวการก่อตั้งคณะทำงานของหน่วยตรวจตราจะเป็นที่รู้กันทั่วราชสำนักแล้ว
แต่สามวันผ่านไป ประตูยังคงรกร้างไม่มีผู้ใดมาเยือน
หลูหลินนั่งเด่นบนเก้าอี้ประธาน สีหน้าสงบเงียบคลี่ดูแฟ้มคดี
อิ่งอี้ปรากฏกายจากเงามืด คุกเข่าข้างเดียวลงกับพื้น
"นายท่าน ตลอดสามวันที่ผ่านมา ผู้ที่เดินทางมาเข้าร่วมมีรวม 17 คน ในจำนวนนี้ เสี่ยวเอ้อฝ่ายเจ้ากระทรวงอาชญากรรม 1 คน ผู้เชี่ยวชาญการคิดเลขแห่งกระทรวงเรือนคลัง 2 คน คนรับใช้หน้างานแห่งกระทรวงช่างหลวง 3 คน ที่เหลือล้วนเป็นนักปราชญ์ที่สอบตกทั้งสิ้น"
ไม่มีขุนนางสักคนที่มีชื่อเสียงพอจะจับต้องได้
ไม่มีบุตรหลานจากตระกูลใหญ่สักคน
"เหล่าขุนนางในราชสำนักล้วนยังคอยดูสถานการณ์กันอยู่" อิ่งอี้เสริมขึ้น
ยังมีคำที่อิ่งอี้ไม่กล้าเอ่ยออกมา
ทุกคนต่างรู้ว่าหน่วยตรวจตรามีอำนาจมหาศาล แต่ยิ่งกลัวสภาพที่หลูหลินกำลังเผชิญยิ่งกว่า
แถมเพิ่งเข้ารับตำแหน่งก็ลงมือกับจิงเจ้าอิ่นเสียแล้ว ยิ่งทำให้ผู้คนหวาดกลัว ไม่กล้ายุ่งเกี่ยวแม้แต่นิดเดียว
หลูหลินได้ยินดังนั้น มือที่คลี่แฟ้มคดีไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย
คอยดูสถานการณ์?
หวาดกลัว?
ทุกอย่างอยู่ในการคาดการณ์ของฉันหมดแล้ว
วางแฟ้มคดีลง จากนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
"เรียกคนทั้ง 17 คนนั่นเข้ามา"
อิ่งอี้แปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ซักถาม ก้มตัวรับอาสาแล้วถอยออกไป
ครู่ใหญ่ บรรดาเจ้าหน้าที่และนักปราชญ์กว่าสิบคนในเครื่องแต่งกายเรียบง่าย ท่าทางแตกต่างกันไป เดินเข้าสู่โถงใหญ่
หลายคนเพิ่งจะได้เห็นจอหงวนหกสมัย ผู้ซึ่งเพิ่งรับตำแหน่งสมุหตูชา ต่างตื่นตระหนกจนแขนขาไม่รู้จะวางที่ตรงไหน
"ทุกคนนั่งได้"
หลูหลินกวาดสายตามองรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยบอกให้ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ
คนทั้งหลายแลบมองกันและกัน ลังเลอยู่ครึ่งครู่ จึงระวังตัวนั่งลงบนเก้าอี้สองข้าง และต่างกล้านั่งเพียงครึ่งหนึ่งของเก้าอี้
หลูหลินเห็นดังนั้นก็ยิ้ม คลายความตึงเครียด แล้วกวาดสายตาไล่ไปทีละใบหน้า
"หน่วยตรวจตราเพิ่งก่อตั้ง ทุกสิ่งรอการสานต่อ ท่านผู้เจริญทั้งหลายยินดีเดินทางมาในยามนี้ ความกล้าหาญเช่นนี้ กระหม่อมรับไว้ในใจแล้ว"