ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ที่คุ้มหลิว
ภายในห้องหนังสือ กลิ่นไม้จันทน์ลอยฟุ้งเป็นวง
หลิวกงกับเสิ่นชุนฟางนั่งเผชิญหน้ากัน ทั้งสองท่าทางสบายอารมณ์
โดยเฉพาะเสิ่นชุนฟาง รอยยิ้มที่มุมตาซ่อนไว้มิได้
เด็กน้อยวัย 6 ขวบที่เคยตะโกนต่อหน้าท่านว่า "สรรพสิ่งล้วนเป็นของต่ำ มีแต่การศึกษาเล่าสูงส่ง" ผู้นั้น บัดนี้กลับเป็นจอหงวนได้จริง ๆ สักวัน
แถมยังเป็นหลูผู้ครองอันดับหนึ่งหกสมัย ผู้เป็นหนึ่งเดียวในแผ่นดินต้าเชี่ยนาน 600 ปี!
“ฟูจื่อ”
“ที่ว่าไปแล้ว เป็นเพียงความเห็นส่วนตัวของศิษย์ที่ตื้นเขิน”
“ที่จริงแล้ว ในเรื่องการศึกษานั้น ศิษย์ยังมีอีกหลักคิดหนึ่ง”
“หลักคิด…ที่เน้นเรื่องผลประโยชน์มากกว่า”
“ฮ่องเทพย่อมรักผู้มีความสามารถ บทกวีอบรมสั่งสอนท่าน”
“สรรพสิ่งล้วนเป็นของต่ำ มีแต่การศึกษาเล่าสูงส่ง”
เรื่องราวในอดีตแจ่มชัดราวกับอยู่ตรงหน้า เสิ่นชุนฟางแสดงสีหน้ารำลึกถึงความหลัง
หลิวกงเห็นเสิ่นชุนฟางยิ้มจนปากแตกไม่ไหว ก็ไม่อาจกลั้นที่จะขวับตาใส่
“พอเถิด เฒ่าหมั่นไส้นี่ ความดีใจยังไม่หมดอาลัยอีกหรือ”
เสิ่นชุนฟางจึงค่อยถอนจากพิจารณา มองหลิวกงด้วยแววตาเปื้อนยิ้ม แต่กลับเห็นสีหน้าของหลิวกงปรากฏความกังวล
“บัดนี้หลูเกอไต้ก้าวขึ้นสู่ชั้นฟ้า เป็นจอหงวนอันสูงศักดิ์ อีกทั้งถือคมดาบหน่วยตรวจตราไว้ในมือ ช่างเป็นยามที่ไฟลุกโชนแรง ดอกไม้ผลิบานสะพรั่งยิ่งนัก”
“พวกเราผู้เป็นผู้ใหญ่ ควรช่วยพิจารณากิจสำคัญอื่นแทนเขาแล้วหรือยัง?”
เสิ่นชุนฟางได้ฟังดังนั้นก็รู้ทันทีว่าหลิวกงหมายถึงสิ่งใด คำสี่คำหลุดออกจากปากทันที