เมืองประจำมณฑล สำนักเซิ่งยวนกง
ภายในห้องหนังสือ ผู้ตรวจการศึกษาเว่ย์ฉางชิงนั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะเขียนหนังสือ พลิกอ่านเอกสารคดีในมือ
พ่อบ้านชราฟู่ป๋อก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ วางเอกสารที่จัดเรียงใหม่เป็นปึกลงบนโต๊ะด้วยความนอบน้อม
“ใต้เท้า นี่คือรายชื่อนักเรียนที่อำเภอชิงเหอส่งขึ้นมา”
เว่ย์ฉางชิงขานรับ “อืม” สายตายังคงไม่ละจากเอกสารคดีในมือ
เพราะเรื่องหนังสือฝากฝังเด็กอัจฉริยะ เว่ย์ฉางชิงจึงมีความประทับใจต่อพื้นที่อำเภอชิงเหอไม่ดีนัก
ฟู่ป๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังค้อมกายก้าวไปข้างหน้า ยื่นนิ้วชี้ไปยังชื่อหนึ่งที่อยู่บนสุดของรายชื่อ
“ใต้เท้า ในรายชื่อนี้มีคนผู้หนึ่งที่ฐานะค่อนข้างพิเศษ”
ในที่สุดเว่ย์ฉางชิงก็หยุดมือ เงยหน้าขึ้นมองตามนิ้วของฟู่ป๋อไป
ชุยเฮา
เป็นชื่อที่ธรรมดามากชื่อหนึ่ง
เว่ย์ฉางชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“ตระกูลชุยหรือ?”
“ถูกต้องขอรับ คือตระกูลชุยแห่งปัวหลิง”
แววตาของเว่ย์ฉางชิงเปลี่ยนไปในทันที
เขาวางเอกสารคดีทั้งหมดลง หยิบรายชื่อของอำเภอชิงเหอออกมาแยกไว้ แล้วอดนั่งตัวตรงขึ้นอีกหลายส่วนไม่ได้
“เป็นสายสกุลแท้หรือ?”
“เรียนใต้เท้า เป็นสายสกุลแท้ขอรับ” ฟู่ป๋อตอบอย่างนอบน้อม
“จากที่ข้าน้อยสืบถามมา คุณชายชุยเฮาผู้นี้เป็นหลานแท้ ๆ ของมหาปราชญ์แห่งตระกูลชุย ตั้งแต่เล็กก็ได้รับการเลี้ยงดูและสั่งสอนจากมหาปราชญ์ผู้นั้นด้วยตนเอง”
ปลายนิ้วของเว่ย์ฉางชิงเคาะเบา ๆ ลงบนอักษรสองตัว ‘ชุยเฮา’
ตระกูลใหญ่พันปี ตระกูลชุยแห่งปัวหลิง
ทั้งยังเป็นหลานแท้ ๆ ที่ได้รับการสั่งสอนจากมหาปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงสูงส่งในแวดวงบัณฑิตด้วยตนเอง