ชายหนุ่มแขนขาดแห่งวิหารยุทธ์ไทฉู่แหงนตาโต
“นี่...หลูหลินงั้นรึ?”
“เต้าจื่อแห่งพันธมิตรเต๋างั้นหรือ?”
ทันทีที่อัตลักษณ์ของเต้าจื่อแห่งพันธมิตรเต๋าได้รับการยืนยัน ภาพเหมือนของเขาก็ถูกส่งต่อไปยังมหาอำนาจชั้นนำของเผ่ามนุษย์ทุกแห่งแล้ว
นางชู้วิชายร้ายเย็นชาแห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อเหวยนิ้วที่กุมด้ามกระบี่สั่นระริก แสงกระบี่สีม่วงจาง ๆ ถูกคืนกลับเข้าฝัก
มาซิงเมี่ยยืนอยู่ปากรอยแตกแยกแห่งมิติ กวาดสายตาลงมาอย่างเกียจคร้าน
ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดพิศพาสผ่านเรือรบเผ่าปีศาจ ผ่านก้อนเมฆแมลงร้าย ผ่านกองเรือเผ่ากลไก ก่อนจะเกาะกลับที่ลิงมารแปดกรที่ยังคุกเข่าครึ่งตัวอยู่ภายนอกค่ายกล
ริมฝีปากแห้งเหี่ยวขยับขึ้น
“ไสหัวไป”
นักบู๊ชั้นต่ำบนดาดฟ้าเรือรบเผ่าปีศาจหลายคนถูกอักษรเดียวนี้กระแทกจนพ่นเลือด ถลาล้มลงไปเสียทั้งที่ตั้งความคิดไม่ทัน
ลิงมารทิ้งแขนทั้งแปดข้างลงข้างกาย ขนสัตว์สีดำตั้งชันขึ้นทีละเส้นภายใต้แรงกดดันนั้น มันต้องขบฟันแน่นจึงจะพยุดกระดูกให้ตรงได้
ขอบเขตสูงถึงปลายอริยเต๋า แต่ถูกอักษรเดียวกดจนเปล่งเสียงเต็มปากแทบไม่ออก
“สิง...สิงเมี้ยะ!”
“เจ้ากล้าขัดประกาศของผู้สูงสุดทั้งสามเผ่า?”
“ส่งตัวหลูหลินคืนมา นั่นคือพระประสงค์ร่วมของผู้สูงสุดทั้งสามเผ่า! ผู้สูงสุดทั้งสามเปล่งวาจาแล้ว! เจ้าเป็นแค่ครึ่งก้าวปฐมเต๋า จะต้านผู้สูงสุดได้หรือ?”
“เจ้ากล้าลงมือ กิจกรรมวันนี้ย่อมถูกตัดสินว่าพันธมิตรเต๋าเป็นฝ่ายก่อเหตุ! ถึงยามนั้นแม้แต่พันธมิตรเต๋าก็ต้องฝังรวมไปกับสงครามนี้ด้วย!”
คำพูดนี้ทิ้งไว้ ฝ่ายเผ่าปีศาจด้านหลังจึงมีจอมเต๋าเผ่าปีศาจหลายตนฟื้นคืนสติ พากันขานรับตาม
“สิงเมี้ยะ แสดงสติปัญญาหน่อยเถิด!”
“ส่งหลูหลินคืนในวันนี้ สามเผ่าล้วนย่อยหนึ่งก้าว การช่วงชิงแหล่งสมบัติวิเศษก็ดำเนินต่อดังเดิม ทุกฝ่ายล้วนรักษาหน้าไว้ได้!”